Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Γκάρες από Συρία  Χωρίς ίχνος συναισθήματος στο πρόσωπο του σύμπτωμα ανθρώπων που έχουν περάσει βασανιστήρια
Δεν ήθελα να πολεμήσω, ούτε να καταταγώ, με πίεσε ο πατέρας μου. Καταταγήκα το 2010
και πρίν λήξη η θητεία μου ξέσπασε ο πόλεμος. Με κράτησαν για δυό επιπλέον χρόνια. Ημασταν απλά οι αναλώσιμοι του πολέμου, σε κάθε επιχείρηση μας έστελναν στην πρώτη γραμμή. Σήμερα δεν έχει μείνει σχεδόν κανένας απ' όσους ήμασταν μαζί.
Γιατί πολεμούσαμε;. οι περισσότεροι στρατιώτες ούτε που καταλάβαιναν τι συνέβαινε, απλά ακολουθούσαμε διαταγές απο φόβο. Μιά φορά μας έστειλαν στη μάχη χωρίς προστασία αρνηθήκαμε, ο ταγματάρχης τότε ρώτησε ποιός δεν ήθελε να πάει. Τρείς σήκωσαν το χέρι, την ίδια στιγμή τους έστειλαν στη φυλακή. Οι υπόλοιποι γυρίσαμε στη μάχη χωρίς δεύτερη κουβέντα, προτιμούσαμε να σκοτωθούμε ακαριαία με μια σφαίρα , απο το να υποφέρουμε εναν αργό  κι εξευτελιστικό θάνατο απο βασανιστήρια σ' εκείνο το φρικτό μέρος                                      Τον Απρίλιο του 2013 προσπάθησα να να λιποτακτήσω, μ' έπιασαν ,πέρασα ένα μήνα στην στρατονομία σ' ένα κελί 16τ.μ. μαζί με 150 ακόμα άτομα, αν μιλούσαμε όλοι μαζί κάποιος θα πέθαινε απο ασφυξία. Δεν επέτρεπαν βέβαια να μιλάμε αν έπιαναν κάποιον τον έβγαζαν έξω και τον βασάνιζαν , κάποιοι δεν γύρισαν ποτέ.
 Στο δικαστήριο ισχυρίστηκα ότι επέστρεφα και όχι ότι έφευγα , με ξανάριξαν στην μάχη, τραυματίστηκα , πήρα πρόσκαιρη απαλαγή καθώς ήμουν άχρηστος για μάχη, χρειαζόμουν επιπλέον χειρουργεία και θεραπείες. Λιποτάκτησα και πάλι, έφτασα στην Al Haska  παραδόθηκα στους Κούρδους, με περιέθαλψαν και μ' άφησαν να περάσω στο Ιρακινό Κουρδιστάν.
 Στο μόνο που ελπίζω, είναι να μπορέσω να κοιμηθώ ξανά. Τα τελευταία τεσεράμιση  χρόνια είναι σα  να ζώ μια διεστραμένη φάρσα όπου κάποιος με ρίχνει απο τη μια παγίδα στην άλλη. Πρέπει να φτάσω στην Ευρώπη για να ξεκουραστώ, η να πεθάνω προσπαθώντας και να ησυχάσω για πάντα.


Ντάλια απο το Χάνε Σόρε του Ιρακ
 Οταν το Ι.Κ. κατάλαβε την Μοσούλη ζήσουμε με τον φόβο μην έρθουν και σ' εμάς . Ξέραμε για τους αποκεφαλισμούς και τις εκτελέσεις Γιαζίντι και Χριστιανών για τις γυναίκες που βίαζαν η πουλούσαν στα παζάρια σαν να είναι ζώα.
Η επίθεση άρχισε στις 3 Αυγούστου, μέσα σε 24 ώρες είχαν φτάσει στο χωριό μας. Οσοι μπορέσαμε φύγαμε προς το Συριακό Κουρδιστάν, άλλοι κατέφυγαν στο όρος Σίντζαρ όπου τους πολιόρκησαν και κάποιοι εγκλωβίστηκαν στα χωριά. Τούς έπιασαν και τους έδωσαν δύο επιλογές, να τους εκτελέσουν η να ασπαστούν το Ισλάμ. Στο χωριό μας εκτέλεσαν 100.
 Δεν υπάρχει περίπτωση να μείνουμε σε καμιά μουσουλμανική χώρα, οι Γιαζίντι έχουμε υποστεί 73 σφαγές απο το Ισλάμ και αυτή του Αυγούστου η 74η 
Μαζί με τον σύζυγο μου , εγώ σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, και τις οικογένειες μας περάσαμε στο Συριακό Κουρδιστάν κι από κει στο Ζάχο του Ιρακινού Κουρδιστάν, απ' όπου συνεχίσαμε με τα πόδια για Τουρκία. Μετά απο μια αποτυχημένη προσπάθεια να περάσουμε τα Τούρκο-Βουλγαρικά σύνορα, πιαστήκαμε απο την ελπίδα που μας πούλησε ένας διακινητής , ένα ασφαλές πλοίο για Ιταλία. Από την Σμύρνη πήγαμε με λεωφορεία σε μια ακτή όπου ήταν μαζεμένοι άλλοι 300 άνθρωποι και μ' ένα ψαράδικο μας μετέφεραν σ' ένα πλοίο όπου ήταν στοιβαγμένοι άλλοι 1000 . Το ταξίδι ήταν εξαντλητικό, δεν είχαμε μέρος να κουνηθούμε, την τρίτη  μέρα πέσαμε σε καταιγίδα, τα κύματα ξεπερνούσαν τα 4 μέτρα ώσπου ακούστηκε μια τρομακτική έκρηξη, ηταν η μηχανή που εξερράγη .  Ξημερώματα εκπέμψαμε s.o.s. o  φόβος και ο πανικός δεν περιγράφονται . Το πρωί έφτασαν ελληνικά πολεμικά πλοία αλλά οι άνεμοι ήσαν τόσο σφοδροί, που μόνο κατά το βράδυ κατάφεραν να ρυμουλκήσουν το σαπιοκάραβο, για δυό μέρες σχεδόν μας σέρνανε για να πιάσουμε λιμάνι
 Είμαστε ευγνώμονες που μας σώσανε αλλά δεν θα επιλέγαμε να μείνουμε στην Ελλάδα, γιατί ξέρουμε πως συμπεριφέρονται στους πρόσφυγες. Για τους Σύριους ίσως είναι διαφορετικά, η δική μας μοίρα είναι φυλακή και απέλαση, ενώ αίτημα ασύλου σημαίνει εγκλωβισμό χωρίς καμιά βοήθεια.

 Σούκρι αλ Ασούλι Παλαιστίνιος
  Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι μόνο βομβαρδισμούς και επιθέσεις
  Το καλοκαίρι του 2014 ξεκίνησε η επιχείρηση "προστατευτική παρυφή" κατα της Λωρίδας Επί 50 μέρες ζήσαμε την απόλυτη καταστροφή, 2000 νεκροί, δεκάδες χιλιάδες σπίτια κατεστραμμένα , το ένα τρίτο του πληθυσμού εκτοπισμένο. Στις 31 Αυγούστου με την κατάπαυση πυρός φύγαμε απο την Χαν Γουνούς περάσαμε στην Αίγυπτο απο το πέρασμα της Ράφα και σε δυό μέρες φτάσαμε στη Αλεξάνδρεια. Μετά απο δυό μέρες μας έβαλαν σε μικρά λεωφορεία ζητώντας 2000ε προκαταβολικά για κάθε ενήλικα.
 Με μικρές βάρκες μας μετέφεραν σ' ένα πλοίο, ήμασταν 450 500 άνθρωποι,παλαιστίνιοι Σύριοι Αιγύπτιοι. Μετά απο δυό μέρες αναμονή, ήρθε ένα μικρότερο πλοίο και μας διέταξαν να μετεπιβιβαστούμε . Ηταν τρομακτικός ο τρόπος μετεπιβίβασης πέταγαν γυναίκες και παιδιά απο διακινητή σε διακινητή.
 Δυό μέρες αργότερα ήρθαν με ένα άλλο μικρότερό αφού άρπαξαν όλες τις προμήθειες μας διέταξαν να μετεπεβιβαστούμε . Αρνηθήκαμε ο θάνατος ήταν σίγουρος. Συμφώνησαν γελώντας και φύγανε, μισή ώρα αργότερα γύρισαν και μας εμβόλισαν.
 Ανάμεσα στις φωνές πανικού άκουσα την φωνή της κόρης μου να φωνάζει μπαμπά και αυτή την κραυγή ακούω πάντα μέσα στα αυτιά μου.
 Περιμένω ταξιδιωτικά έγγραφα για την Ιταλία, δεν θα ησυχάσω αν δεν την βρώ , αν δεν μάθω

Σαμάρ απο τη Συρία

Ξεκίνησα για Γερμανία με τις τρείς κόρες μου 2,8 και 13 χρονών, συντάχθηκα μαζί με άλλες γυναίκες προκειμένου να φυλαχτούμε απο τους βιασμούς που παραμόνευαν σ΄'ολη τη διάρκεια του ταξιδιού. Οταν κοιμόμασταν κάποιες φιλούσαν σκοπιά.
Ενας απο τους κινδύνους που ελλοχεύουν είναι απο συμμορίες που απαγάγουν γυναίκες για τις εκπορνεύσουν
Ενας Τούρκος δουλέμπορος μου πρότεινε να κάνει σεξ μαζί μου με αντάλλαγμα δωρεάν μεταφορά στην Ελλάδα , αρνήθηκα, ήμουν σίγουρη πως δε θα τηρούσε καμιά συμφωνία  Το βράδυ τον άκουσα στον διάδρομο του Hostel, προσπάθησε να μπεί στο δωμάτιο, άρχισα να ουρλιάζω ,τρόμαξε και το έβαλε στα πόδια
 Μιά άλλη αναγκάστηκε να εκδίδεται όταν ό άντρας της ξέμεινε απο χρήματα , την βίαζαν καθημερινά για μέρες και τότε συνέβη το απίστευτο. Ο άντρας της συμμετείχε στούς βιασμούς λόγω της διεστραμμένης λογικής οτι η γυναίκα του στα μάτια του ήταν το ένοχο μέρος της υπόθεσης. Είναι μητέρα 4 παιδιών και ζεί στο Βερολίνο με την προστασία γυναικείων οργανώσεων, Εχει κάνει περιοριστικά μέτρα κατα του συζύγου αλλά φοβάται μην πέσει θύμα εγκληματικής τιμής


Γιώργος αλληλέγγυος
Γνώρισα πρόσφυγες μορφωμένους, να μιλάνε αγγλικά και γαλικά καλύτερα από εμάς. Μηχάνική μου έλεγε ένας και μίλαγε για τον Ηρόστρατο, άλλος απήγγειλε Σαπφώ, να τα λες και να μη σε πιστεύουν
 Μέσα στις χιλιάδες σίγουρα υπάρχουν και οι σκάρτοι, απλά ποιά είναι η πάστα αυτών των ανθρώπων ; Γιατί δέχονται τους Σύριους; Ξέρουν πως είναι μορφωμένοι, πολιτισμένοι με ευρωπαικό προσανατολισμό, γιατί δεν δέχονται για παράδειγμα τους Αφγανούς, γιατί έχουν 50 χρόνια πόλεμο
 Εμείς κάναμε αυτούς τους ανθρώπους "ζώα¨ οταν έχεις 50 χρόνια στο Αφγανιστάν και σε πετούν τα Ηνωμένα Εθνη τρόφιμα απο το φράκτη θα έχεις την ίδια νοοτροπία όταν έρθεις εδώ
Ενας Αφγανός έβγαλε μαχαίρι και απείλησε να μαχαιρωθεί λέγοντας ότι έχει 10 μέρες να φάει αυτός και το παιδί του λίγο πρίν πάρει το φαγητό του
 Δημιουργήσαμε τους ίδιους τους δαίμονες μας για να τους καταναλώσουμε αργότερα. Τούς είπαμε τζιχαντιστές , συλλήβδην ισλαμιστές, εγκληματίες. Ανθρωποι είναι σαν κι έμας . Μερικοί έχουν να φάνε και να πιούνε μέρες ολόκληρες, ταλαιπωρημένοι απο το κρύο τη ζέστη και ατέλειωτες πορείες και παρ' όλο που φτάνουν τις χιλιάδες η κατάσταση εξακολουθεί να είναι διαχειρίσιμη 
 Και όποιος δεν το πιστεύει ας έρθει εδώ στο νησί να βιώσει την κατάσταση απο κοντά , να δώ πόσα λεπτά θα αντέξει χωρίς να λυγίσει, θα τον χρονομετρήσω .


Κώστας αλληλέγγυος

Η πολιτεία απουσιάζει απο αυτή την διαδικασία, εκτός απο στρατόπεδα και χαοτικές μετακινήσεις . Αντίθετα έχει στείλει στα δικαστήρια αλληλέγγυους και ισπανούς διασώστες πυροσβέστες που ήρθαν να δουλέψουν με έξοδα της υπηρεσίας τους  Και τα ΜΑΤ, δείξανε και αυτοί το σκληρό πρόσωπο του κράτους . Ανθρωποι στοιβαγμένοι και κλειδωμένοι μέσα στο δημοτικό στάδιο του Ανταγόρα να περιμένουν επι μέρες τις διατυπώσεις για πολυπόθητα χαρτιά κάτω απο τον ήλιο η το κρύο με μικρά παιδια να μη μας αφήνουν να πλησιάσουμε. Κάποιοι πήδησαν τα κιγκλιδώματα αγανακτισμένοι απο τις επίτηδες αργές διαδικασίες , αντιμετώπισαν τα γκλόπ και τις ασπίδες των αστυνομικών
 Δίχως την αλληλεγγύη αυτοί δεν θα ήξεραν που να πάνε και τι να κάνουν, έρχονται και νομίζουν
ότι είναι μια ώρα απο τα σύνορα , κάποιοι νόμιζαν οτι είναι στη Καβάλα, έτσι τους είχαν πει οι διακινητές. Τούρκοι και Ελληνες διακινητές συνεργάζονται αρμονικά οι Ελληνες μαζεύουν τις μηχανές των σκαφών και τις επιστρέφουν για τις επόμενες βάρκες Αλλοι βγάζουν τρελά χρήματα απο τους πρόσφυγες κατι που πουλάνε για 5ε τους το χρεώνουν 50ε.
 Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα κάνανε όλοι αυτοί χωρίς την αλληλεγγύη που έγινε πια μια παγκόσμια υπόθεση δεν θα ξέρανε που να πάνε θα πνιγόντουσαν κατά χιλιάδες θα πέθαιναν απο πείνα και δίψα, τρομάζω μόνο απο τι άλλο θα μπορούσαν να χαθούνε μικρά παιδια
Εχουμε ανθρώπους που έρχονται διακοπές στο νησί βλέπουν τι δουλειά που γίνεται και αφήνουν μεγάλα ποσά για το φαγητό  των προσφύγων. Το φάγητο ίσως δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα δεν κοστίζουν το ρύζι η τα μακαρόνια που πολλά έρχονται ως βοήθεια πιο πολύ κοστίζουν τα πηρουνάκια και τα μπόλ. 
 Αν δεν υπήρχε αυτή η αλλλεγγύη πλέον απ όλο τον πλανήτη θα είχαμε φύγει εξ' αιτίας της τεράστιας πίεσης που δεχόμαστε καθημερινά , άλλωστε δεν θα είχαμε κάτι να προσφέρουμε


Ιγιάντ

Σπούδαζα στο Χαλέπι αρχαιολογία όταν η εστία που έμενα βομβαρδίστηκε, έτσι γύρισα στους γονείς μου στην Αλ Τάμπκα. Δεν έμεινα κλεισμένος στο σπίτι, έδινα το παρόν στις ειρηνικές διαδηλώσεις, συμμετείχα στο δίκτυο συγκέντρωσης και διακίνησης ιατροφαρμακευτικού υλικού στις περιοχές κοντά στη Δαμασκό όπου μαίνινταν οι συγκρούσεις
 Πιάστηκα τον Μάιο του 2012 . Στα κρατητήρια και στις φυλακές των μυστικών υπηρεσιών είναι ρουτίνα οι εξευτελισμοί το ξεγύμνωμα, η φάλαγγα, η απομόνωση . ο φίλος μου έχασε την ακοή του και τα λεγόμενα πάρτυ βασανιστηρίων έκαναν κάθε λεπτό να μοιάζει με αιώνα. Με άφησαν ελεύθερο αφού η οικογένεια μου δωροδόκησε κάποιους αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών 
 Τον Ιανουάριο του 2013 γύρισα στη γενέτειρα μου την κωμόπολη Αλ Μαγιαντίν  κοντά στο Νειρ εζ ζάρ στην ανατολική Συρία. Ηθελα να απομακρυνθώ οσο μπορούσα περισσότερο απο το μακρύ χέρι του καθεστώτος Ολα όμως βρισκόντουσαν στον έλεγχο των εξτρεμιστών
Δεν υπήρχαν γυναίκες στην πόλη, μόνο κάτι μαύρα φαντάσματα, όλα ήταν απαγορευμένα, το να πίνεις το πρωί τον καφέ μ' ένα τραγούδι της Φαιρούζ, όπως έκανε πάντα κάθε Σύριος ισοδυναμούσε με επίκληση στον σατανά. Οι μόνοι που είναι ελεύθεροι απο τον φόβο είναι οι νεκροί.
 Τότε πουλήσαμε την περιουσία και το πατρικό μας και ξεκινήσαμε ένα δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι πληρώνοντας ο καθένας 1100ε για μια θέση σ' ένα φουσκωτό για να περάσουμε στην Ελλάδα
 Στην Αθήνα μείναμε μια βδομάδα και ξανά πήραμε τον δρόμο για τα Ιωάννινα. Από κει άλλοι διακινητές μαζί με καμιά δεκαριά ομοεθνείς μας μας πέρασαν στην Αλβανία κοντά στο πέρασμα της Κακαβιάς Πάνω στο βουνό έβρεχε με τους κουβάδες, περπατούσαμε 4 μέρες ώσπου βρήκαμε μια καλύβα για να ξαποστάσουμε. Μπήκαμε μέσα και βρήκαμε δυό σακιά σφαίρες, αψηφήσαμε τον κίνδυνο , είχε τόσο κρύο έξω.
 Το βράδυ μπήκε κάποιος μ' έναν φακό στην καλύβα, πεταχτήκαμε επάνω φωνάζοντας πως είμαστε Σύριοι και δεν θέλουμε το κακό κανενός και το βάλαμε στα πόδια. Εκείνος μετά την πρώτη έκπληξη του μας πήρε στο κυνήγι πυροβολώντας μας για αρκετή ώρα. Εκείνη την ώρα κατάλαβα πως όσο και να τρέχεις να ξεφύγεις τον θάνατο εκείνος θα σε καταδιώκει
 Μιά βδομάδα μετά μπήκαμε στο Μαυροβούνιο, ο διακινητής που μας πέρασε στην Σερβία μας ανάγκασε με την απειλή όπλου να πληρώσουμε τέσσερις φορές επάνω τα συμφωνηθέντα και μας παράτησε κοντά σ' ένα ψυχιατρείο όπου μας φιλοξένησαν για λίγες ώρες
 Απο τη στιγμή που έφτασα στην Ευρώπη ήταν το πρώτο μέρος που ένοιωσα τι σημαίνει ανθρωπιά και φιλοξενία





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου