Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

Ανθρωπος τις ερώτησε τον Κύριο, τι εστί δικαιοσύνη και ο Κύριος απάντησε με την παραβολή τούτη                                                                                                                                                    Τον καιρό εκείνον , άρχων, Σαμαράς ονομαζόμενος, από τρανό τζάκι η καταγωγή του περιδιάβαινε τη χώρα ακολουθούμενος από πλήθος υπηρετών, γραμματικών, συμβουλατόρων  οσφυοκαμπτών και ραβδούχων. Το επώνυμο Σαμαράς του εδόθη πιθανών από κάποιον πρόγονο του ο οποίος κατασκεύαζε σαμάρια για τα ζώα. Η δε κουστωδία του η οποία έτυχε σωρεία ευεργετημάτων ονόμαζε αυτόν Καλόν.
    Εις τον δρόμο του απάντησε άνθρωπο να κείται επί του εδάφους,  μισόγυμνο και φέροντα μώλωπες εις όλο το σώμα του
    Ο Καλός Σαμαράς σταμάτησε την κουστωδία του και πλησίασε τον ταλαίπωρο εκείνο άνθρωπο.
- Καλέ μου άνθρωπε,τον ερώτησε, διατί ευρίσκεσαι σε τούτο το χάλι έρημος και μόνος;
-Αχ καλέ μου κύριε, αποκρίθηκε εκείνος, τι να σου ειπώ και τι να σου ομολογήσω απ' τα ατελείωτα βάσανα που μου έτυχαν.
   Ο Καλός Σαμαράς κάθισε σιμά του, φανερώνοντας μ΄αυτό τον τρόπο την πρόθεση του ν' ακούσει τα βάσανα του.
-Εγώ καλέ μου κύριε, ήμουν λογιστής εις εργαστήριον κεραμοποιίας , η σύζυγος μου εργαζόταν   ως ασπρορουχού, είχαμε και τα δύο τέκνα μας κοντά σε σοφούς δασκάλους. Ιδιόκτητη κατοικία δεν διαθέταμε, πήραμε όμως δάνειο δια ν΄ αποκτήσουμε. Ολα κυλούσαν ήρεμα και ομαλά, ώσπου προέκυψε η κρίσης. Μίαν δευτέρα πρωίαν επήγα εις την εργασία μου και το μόνο που αντίκρισα από το εργαστήριον ήσαν μερικοί πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα . Καταλαβαίνετε την απογοήτευση μου. Με δυσκολία πλέον πληρώναμε τούς λογαριασμούς και το δάνειον συνεχώς διογκώνετο το από τις ανεξόφλητες δόσεις. Αλλά και η εργασία της συζύγου μου μειώθηκε δραματικά και φυσικά τα έσοδα μας. Ο υιός μου αναγκάστηκε να μεταναστεύσει
 ενώ η θυγατέρα μου βρήκε εργασία με μαύρα όβολα σε καφεποτείον . Ασθένησε όμως και δια την θεραπεία της πώλησα τον λαχανόκηπο όπισθεν της οικίας μου. Εμένα με συνέλαβε το ΣΩΔΟΜΑ (ΣΩμα Δίωξης Ολων των Μεταφορέων Ανευ παραστατικών) και μου κατάσχεσαν τον αραμπά και τον όνο, τον οποίο είχα αγοράσει επί πιστώσει. Ημουν πλέον σε απελπιστική θέση, οι έμποροι στην αγορά  μου έκοψαν την πίστωση ο φοροεισπράκτορας και ο σαράφης με απειλούσαν με κατασχέσεις , εως κι οι ιερείς παραπονέθηκαν οτι παραμελούσα τα θρησκευτικά μου καθήκοντα και το φιλόπτωχο ταμείο.
-Και γιατί καλέ μου άνθρωπε δεν πήγες στα συσσίτια της εκκλησίας προς εξοικονόμηση τουλάχιστον του επιούσιου;
-Καλέ μου κύριε, το μόνο που μου απέμεινε ήταν η αξιοπρέπεια μου, δεν ήθελα να  παίσω  στην επαιτεία. Πώλησα λοιπόν το κρεβάτι όπου κοιμόμουν κι αγόρασα μερικά ζεύγη σανδαλιών κι επήγα εις την άκρη του παζαριού προς πώληση. Τότε ήρθαν αυτοί με τους μελανούς  χιτώνες
-Εχεις άδεια ρε, με ρώτησαν , δεν είχα, με χτύπησαν βάναυσα και μου  άρπαξαν τα σανδάλια.
-Κι εδώ στην ερημιά πως ευρέθηκες καλέ μου άνθρωπε;
-Καλέ μου κύριε αποφάσισα να πάρω των ομματιών μου για καλλίτερη τύχη. Ητο νύχτα όταν εγκατέλειψα τον τόπο μου και βρέθηκα εδώ όπου κάθισα να ξαποστάσω να εδώ σ΄αυτόν το βράχο. Ωσπου  εφάνει κουστωδία κυρίων να σαν κι εσένα  και να με συμπαθάς για τον παραλληλισμό. Ο πιο εύσωμος με πλησίασε
-Εχεις φαγητό, ρώτησε αναιδώς.
-Ενα κομμάτι άρτου, λίγες ελιές και μισό κρεμμύδι, απήντησα αφελώς
-Μαζί θα τα φάμε είπε επιτακτικά και μου άρπαξε το ταγάρι.
-Ωστε υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι το λοιπόν;
-Δυστυχώς καλέ μου κύριε, κατόπιν με πλησίασαν κι άλλοι.
-Διόδια, με πληροφόρησαν 
-Τι διόδια, εδώ δεν είναι δημοσιά κι εγώ δεν κουβαλώ εμπορεύματα
-Θα πληρώσεις για να γίνει δημοσιά είπαν και μου άρπαξαν τα ιμάτια.
-Καλέ μου άνθρωπε αυτό είναι κατάφωρη αδικία.
-Και το κακό τρίτωσε καλέ μου κύριε, ήρθαν πάλι αυτοί με τους με τους μελανούς χιτώνες με περιτριγύρισαν κι άρχισαν να με βρίζουν, λαθρομετανάστη, ελεεινέ άρπαγα, προσπάθησα να δικαιολογηθώ, τότε μου άρπαξαν τη μαγκούρα και με κοπάνησαν μ΄αυτήν και φεύγοντας μου είπαν δεν είσαι άντρας ρε και μου έριξαν τη μαγκούρα στην κεφαλή μου.
-Και τώρα καλέ μου άνθρωπε τι σκέφτεσαι να πράξεις;
-Το μόνο που μου απομένει καλέ μου κύριε να κάμω είναι ν΄αρπάξω τούτη τη μαγκούρα και ν΄αρχίσω να μετράω τα παϊδια όσων δε μου άφησαν κρέας πάνω στα κόκαλα μου
Ο Καλός Σαμαράς αφού σκέφθηκε επ' ολίγον αποκρίθηκε στον αναξιοπαθούντα 
-Εγώ καλέ μου άνθρωπε, σκεφτείς σοβαρά τα όσα μου διηγήθηκες , με το δικαίωμα που μου δίνει ο νόμος και με την αδιαμφισβήτητη κρίση μου, αποφασίζω πως είσαι ένας άπιστος λαθρομετανάστης, φοροφυγάς και μπαταξής, ένας ανάξιος οικογενειάρχης και πάνω απ΄'ολα ύποπτος για τρομοκρατικές πράξεις. Διατάσσω λοιπόν, τους ραβδούχους να σου μετρήσουν σαράκοντα ξυλιές. Τους γραμματείς μου να συντάξουν το κατηγορητήριο για τα παραπάνω εγκλήματα , να σου κατασχεθεί η κινητή κι ακίνητη περιουσία και να οδηγηθείς εις τις φυλακές ώσπου οι δικαστές αποφασίσουν για την τύχη σου.

Τι μας διδάσκει λοιπόν αυτή η παραβολή;


















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου