Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ 'ΔΑΝΕ ΣΕ ΧΡΗΣΜΟ ΓΙΑ ΓΚΟΥΒΈΡΝΟ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

                                  απ' το δωδεκάθεο πήρανε χρησμό
                                  να κάνουνε κυβέρνηση στο βουνό
                                  κι άρχισαν το σκαρφάλωμα στα όρη
                                  οι άγριοι οι αιμοχαρείς κι οι αιμοβόροι
                                  πιάνουν χαράδρες ρουμάνια και σπηλιές
                                  ψηλά, ως τις απάτητες αητοφωλιές
                                  τρέφονται με ρίζες φλούδες και ποντίκια
                                  και σαλάτα χορταράκι κι άγρια ραδίκια
                                  ξεδιψάν με το νερό αναβλύζουσας πηγής
                                  και λούζονται με τις στάλες της βροχής

                                  στολές φορούν και της Βέρμαχτ μπότες
                                  στους ώμους ριχτές, ανέμελα καπότες
                                  αμπέχονο και περισκελίδες από ερέα
                                  στον κώλο κολλητή, βαμβακερή σκελέα
                                  κι έχουν καθημερινή στη μάχη πείρα
                                  πολεμώντας μιλιούνια, από άγρια ψείρα
                                  στη κεφαλή φορούν σιδηρά περικεφαλαία
                                  κι ας είναι τούβλα, στη γλώσσα την αρχαία

                                  όλη νύχτα ξάγρυπνοι στο καρακόλι
                                  πιάνονται τα μέλη τους παγώνουν οι κώλοι
                                  και το χάραμα πριν ο ήλιος ανατείλει
                                  στην αναφορά βαστώντας το καριοφίλι
                                  εκπαιδεύονται για μάχη σώμα με σώμα
                                  ως ψόφιοι κοριοί, λουφάροντας στο χώμα
                                  να πολεμούν σε μάχες εκ του συστάδην
                                  στα ζόρικα να οπισθοχωρούν, επί τροχάδην
                                  να βάζουν και να βγάζουν στη γης νάρκες
                                  τα ποτάμια να διαπλέουν πάνω σε βάρκες
                                  και το βράδυ, σαν ακούσουν το σιωπητήριο
                                  κουράγιο δεν έχουν για το αποχωρητήριο
                                   
                                  με μπαρούτι τους προμηθεύει και καψούλια
                                  σκαρφαλώνοντας πεζή, η μοβόρα η Ζαρούλια
                                  κονσέρβες όσπρια και μπαγιάτικο καρβέλι
                                  μέσα από περάσματα, κουβαλάει η Σκορδέλη
                                  τσουράπια σώβρακα τους φέρνει και φανέλες
                                  η παρθένα Ουρανία,μαζί με τις άλλες κοπέλες
                                  γραφές απ' τη μάνα, γοργός σα πνοή τ' ανέμου
                                  με χαμόγελο θα φέρει η αφεντιά του φόν Θέμου

                                  και να που τα καραούλια στείλανε σινιάλο
                                  για μάχη να ετοιμαστούν το δίχως άλλο
                                  παρατάχτηκαν τότε σε σχηματισμό μαιάνδρου
                                  μες την κλαγή έσβησε η κλανιά του ανάνδρου

                                  μα σαν είδαν να πλησιάζει πλήθος μεγάλο
                                  με σαστιμάρα κοίταζαν ο ένας τον άλλο
                                  μην είν΄ του Γένους οι επαναστατημένοι;                                  
                                  για με τον Σπάρτακο δούλοι εξεγερμένοι;
                                  μην τ' ασκέρι του αλη πασά των Ιωαννίνων;
                                  η τάχα οι αγέρωχοι λόχοι των Φιλελλήνων;
                                  μην είναι οι αθάνατοι  Μαραθωνομάχοι;
                                  για του Παύλου Μελά οι Μακεδονομάχοι;
                                  μην είναι σύνταγμα του Αρη Βελουχιώτη;
                                  για του πολυτεχνείου η ανήσυχη νιότη;
                                  ποια είναι αυτή η ασύντακτη κοσμοπλημμύρα
                                  που δεν κατέχει του πολέμου την πείρα
                                  ποίοι είναι αυτοί που προχωρούν στη δημοσιά
                                  δίχως στολές, δίχως  του πολέμου αρματωσιά
                                  ποίοι είν' αυτοί που θα μας πάρουν φαλάγγι
                                  οπλισμένοι μόνο μ' οργή κι ανάγκη
                                  κι είδαν τότε πως ήταν μια μεγάλη πορεία
                                  τους γέλασε νοιώσανε, οικτρά η ιστορία
                                  απλά όντα τόσο εξαιρετικά νοήμονα
                                  δεν κατάλαβαν πως είναι στον άγιο Παντελεήμονα

                        



                                  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου