Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

                            Εγώ δεν είμαι ποιητής
                            της φυλακής και του συρματοπλέγματος
                            με τα στοιβαγμένα σώματα
                            ανέραστα να ζέχνουν
                            Της φευγαλέας ηλιαχτίδας να προσπαθεί
                            τα σίδερα να πριονίσει
                            Τών οιμωγών της νύχτας
                            πάνω σε παγωμένα στρώματα

                            Εγώ είμαι ποιητής
                            των ανοικτών παραθύρων
                            σ΄ολάνθιστους κήπους
                            Του ήλιου που λούζει
                            τη σκόνη στοιβαγμένων βιβλίων
                            Της σιωπηλής γραφίδας
                            να τρέχει πάνω στο χαρτί
                            Της αστρόφεγγης νύχτας
                            πάνω από ιδρωμένα σεντόνια                 

                            Εγώ δεν είμαι ποιητής
                            του φευγιού του ξεριζωμού
                            κάτω από ερπύστριες
                            και πενηντάρια πολυβόλα
                            Μιάς πίστης δίχως έλεος
                            εχθρό της ηδονής
                            που αποκεφαλίζει στις πλατείες
                            Των παιδιών που ο θάνατος
                            παίρνει από οίκτο

                            Εγώ είμαι ποιητής
                            του ριζώματος
                            των ηθών και των εθίμων
                            Των παιδιών που παίζουν
                            ανέμελα μετά το σχολείο
                            Των μανάδων που χαμογελούν
                            λουσμένες στη μυρωδιά της χύτρας
                            προσμένοντας τον άντρα 
                            από το καφενείο

                            Εγώ δεν είμαι ποιητής
                            των ταπεινών
                            που ΄βάψαν με το αίμα τους
                            τούς βωμούς την άσφαλτο τους τοίχους
                            Οσων έπεσαν φορές χωρίς ελπίδα
                            για την ελπίδα της ελευθερίας
                            Οσων θυσίασαν τ' άνθος της νιότης
                            για μια αιώνια νιότη

                            Εγώ είμαι ποιητής
                            των μεγάλων αιθουσών
                            των σπουδαίων λόγων
                            του χειροκροτήματος
                            των άπιαστων ονείρων
                            της σημαντικής βράβευσης
                            της αθανασίας μιας προτομής
                            έξω από μεγαλεπήβολα κτήρια
                            με τους ιερείς να τη θυμιατίζουν






                         


                            



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου