Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

ΑΥΤ'ΟΣ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ Ο ΜΕΓΑΣ Ο ΠΟΛΥΣ Ο ΛΙΓΟΣ

απ'το βήμα αγορεύει                                           πολεμά τους βαρβάρους
των ελλήνων στη βουλή                                     μη καταλύσουν τη χώρα
κι εγώ γυρεύω αφορμή                                       συμμαχώντας με κουρσάρους
να του τα ψάλλω απ' την καλή                           προσφέροντας πλούσια δώρα

με το χέρι υψωμένο                                             ευρεία έχει γνώση
και το δάχτυλο να δείχνει                                   ως συνταγματολόγος
κι είναι αποδεδειγμένο                                        το παράδειγμα έχει δώσει
που και πως άφησε ίχνη                                     κατά περίπτωση κι αναλόγως

ομιλητής δεινός                                                   άνδρας διαπρέπων 
επί δικαίων κι αδίκων                                         ως υπουργός αμύνης
κι ο λαός μ' εξαίρεση μηδενός                             ετίμησε το πρέπον
να το δει σε περιορισμό κατ' οίκον                     πόσα παίρνεις πόσα δίνεις

με φωνή στεντόρια                                             της πολιτικής ογκόλιθος
κάθε τι κακό ψέγει                                               με βλέμμα λαύρο
κατοικεί στα βόρια                                              κι ο κριτής ο απόλυτος
για την ομόνοια λέγει                                         οφείλει να του ρίξει μαύρο

επιχειρήματα αναπτύσσει
με πολλή ευφράδεια
λέξη λέξη έχει χτίσει
την πολιτική αυθάδεια


Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

κάτω από της πατρίδας τα έγκατα, στο κέντρο
βρίσκεται το στήριγμα της, ένα πολύκλαδο δένδρο

τούτο το δέντρο καλικάντζαροι το τριγυρίζουν
κι όλη νύχτα το πελεκάν και το πριονίζουν

που βρεθήκαν οι καλικάντζαροι και τα κακά τελώνια
αναρωτιούνται τάχατες δέκα μιλιούνια κοθώνια

απο μας τους χειρότερους και τα πιο κοθώνια
καλικάντζαρους τους εκάμαμε και κακά τελώνια

και νάτανε μόνον αυτό, τους βάλαμε και στου μαξίμου
που να μου κοβότανε κι εμένα το απ' τη ρίζα το δεξί μου

και στα υπουργεία για χρόνια βάλαμε ν' ανεβαίνουν
σ΄αυθαιρεσίες και σκάνταλα  αυτόχρημα να προβαίνουν

άλλος κυνηγά τον άστεγο απ' το παγκάκι
κι άλλος στη βουλή παριστά το κουτσαβάκι

άλλος φορολογεί τον αέρα εις το μύλο
κι άλλος τ' ορφανό με περίσσο ζήλο

άλλος φόρο μου ζητά επειδή γουστάρω να φουμάρω
κι απαιτεί τ' αντίτιμο που κρατώ για τον χάρο

φορολογία βάλανε απ τη ζωή μας την πρώτη μέρα
να ξεπληρώσουμε απαιτούν με μάνα και πατέρα

και που πάν τόσα λεφτά που πάνε τόσα φράγκα;
πάνε, τα παίρνει ο αγέρας και τα τρώει η μαρμάγκα

κι ολημερίς όβολα στέλνουν λάθρα στην εσπερία
και το βράδυ πριονίζουνε με περισσή μανία

και μιας και δεν πρόκαναν το δέντρο να το κόψουν
ξένους συμβούλους κάλεσαν δια να προκόψουν

ένας κοντός που πήγε για βοήθεια στα στέϊτς                                                                     
 ανακάλυψε ότι χρωστώ, όσα κονόμησε ο γέϊτς

ο δε αθληταράς βρήκε τον γέρο παραλυμένο

και μ' αφήσανε για δέκα γενιές χρεωμένο

το λάδι μου βγάζουνε από μια μικρή επιχειρησούλα

και μ' αυτό να καλύψουνε τη δική τους  τη ρεμούλα

κι επειδή με θέλουνε κι εργατικό λιγάκι
σύνταξη θα πάρω στα χρόνια του μητσοτάκη

στας ευρώπας συζητούν με άλλους  επιτυχιμένους
το δημόσιο χρέος αυξήσανε και πήραν κι επαίνους

περί την ανάπτξη κόπτονται όλα  τα σαϊνια
και στις επενδύσεις φέρανε πολύ μεγάλη γκίνια  

και κάποτε ξυπνήσαμε μιλιούνια απ' τα κοθώνια
λογαριασμό απαιτούμε απ' τους καλικάντζαρους και τα τελώνια

πως κάνατε τόσα λεφτά ορέ καλικαντζαρέοι
ενώ η χώρα όλη πεινά και κολυμπά στα χρέη;

μα και μου, μου και μα και μάκια
ο ένας στον άλλονε ρίξανε ωραία παλαμάκια

γιατί ορέ στραβοί, γιατί ορέ τελώνια
σα τυφλοί υπογράψατε τα τρία τα μνημόνια;

είν' του λαού γραφτό, είναι το ριζικό του
καλικαντζάρους να φιλοξενεί μεσ' στο σπιτικό του

να τ'αρπάζουμε το βιός να του παίρνουμε τον κόπο
ησυχία να μη βρεί ποτέ, αναπαμού κανέναν τόπο

να 'ναι αμόρφωτος να ΄ναι βαθιά νυχτωμένος
να μη ξεύρει που πατά, να 'ναι συνέχεια αγχωμένος

μα τούτος ο λαός δε βάνει μυαλό, τόση λίγη γνώση
συνέχεια μας κυνηγά για να μας φυλακώσει

κι εμείς ρίξαμε δίχτυ γερό τα τρία τα μνημόνια
μ' υφάδια δυνατά κι άσπαστα στημόνια

κι αποζητά τρόπο κι αυτά να σπάσει
να μην αφήσει τ' αχείλι μας ολίγο να γελάσει

κι αφού δε παίρνει με το καλό θά πάρει με το ζόρι
σαν απο μας του την πέσουνε οι κακοί κι οι μοβόροι