Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ, αναζητούν ένα πιο lite στιχούργημα, ιδού η προσφορά μου σ'αυτή τη προσπάθεια

                   1
Σε γνωρίζω από την κόψη
του κορμιού σου τη στεγνή
σε γνωρίζω από την όψη
που 'χεις μείνει άνεργη
                   2
απ'τα κόκαλα βγαλμένη
των ελλήνων  τα ιερά
χρόνια ταλαιπωρημένοι
χαίρονται τ'αρπακτικά
                   3
ότι είχες το χρωστούσες
πούλησαν κάθε σου πτυχή
κι όσο κι αν τα μετρούσες
δεν είχες ούτε για φαγί                                                    
                  4
το ζούμε μέρα τη μέρα
πως τα φτιάξανε μουλωχτά
και σ' εδέσαν στη γαλέρα
με τα παιδιά σου στα κουπιά
                  5
δυστυχής παρηγορία
μόνη σου έμμελε να λές
ξιπασμένα τους τα μεγαλεία
κι οι φανφάρες τους πολλές
                   6
κι ακαρτέρει  κι ακαρτέρει
σου κόψανε τη λαλιά
το 'χουνε καταφέρει
με της προδοσίας τα φιλιά
                    7
και έλεες α πότε, α πότε βγάνω
από πάνω μου τις βρωμιές
κι αποκρίνοντο οι από πάνω
πάψε είσαι καλλίτερα απο χθές
                    8
τότε σήκωνες το βλέμμα
μες τα κλάματα θολό
κάθε λέξη τους  ένα ψέμμα
μες το δάκρυ σου πικρό
                     9
με τα ρούχα ματωμένα
σου το είπανε στα κρυφά
πως σε πάθη πληρωμένα
σε είδανε στα σκοτεινά
                  10
μοναχή το δρόμο επήρες
μα δεν ήσουν μοναχή
άρχισαν να ανοίγουν θύρες
να ξεχύνονται οι πολλοί
                   11
άλλος σου έκλαψε στα στήθια
να 'χει μια παρηγοριά
άλλος ζήτησε βοήθεια
σαν τον γέλασαν φρικτά
                   12
αλλά οϊμέ τη συμφορά σου
οι άλλοι σκλήρυναν πολύ
σύρε να 'βρεις τα παιδιά σου
σύρε λέγουν οι φαλλοί
                   13
μα το πήραμε χαμπάρι
απ' άκρου είς άκρο στη γής
να μην αφήσουν πρέπει χνάρι
όπου εσύ πατείς
                   14
ταπεινότατα πια δε γέρνεις
την περήφανη σου κεφαλή
εμπρός τα στήθη φέρνεις
και ψηλά κρατάς πυγμή
                   15
από τα κόκαλα βγαλμένη
των ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα αντρειωμένη
χαίρε, ώ χαίρε λευτεριά.

1 σχόλιο: