Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ραντεβού με το χτικιό

Πέμπτη απόγεμα, καθισμένος στον καναπέ άνοιξα την τηλεόραση για να ενημερωθώ για τα τεκταινόμενα, άνοιξα και την θέρμανση για να νοιώθω άνετα. Αντί για ζέστη όμως ένοιωσα ένα σύγκρυο μιαν ανατριχίλα,μάλλον άφησα ανοιχτό κάποιο παράθυρο σκέφτηκα. Γελάστηκα, καθώς γύρισα το κεφάλι μου το είδα καθισμένο στον καναπέ μου, άσχημο απαίσιο τρομακτικό. Ναι ήταν το χτικιό, είχε μπει πια στο σπίτι μου ακάλεστο, ευτυχώς ήμουν μόνος, φαντάζεσται τρείς γυναίκες με την παρουσία του;
Με κοίταξε μ'ενα σαρδόνιο χαμόγελο,χαμόγελο, τέλος πάντων.
-Γειά σου φρίξο, τι χαμπάρια;
-Εσύ μας έλειπες, ψέλλισα.Γιατί καταλαβαίνεται την τρομάρα μου.
Γύρισε και κοίταξε την τηλεόραση κι άρχισε να γελάει, τρανταζότανε ολόκληρο απο τα γέλια. Οταν λέμε γέλια φαντασθείτε ιαχές κατα την επέλαση ορδής βαρβάρων. Απο τα γέλια έπεσε στο χαλί κουνόντας χέρια και πόδια δείχνοντας ταυτόχρονα στην οθόνη, ενώ εγώ σκεφτόμουν το κατεστραμένο χαλί και τον καναπέ. Κάποτε σταμάτησε τα γέλια, κάθισε πάλι στον καναπέ σκουπίζοντας δάκρυα, σάλια μαι μύξες, κάτι αηδιαστικά πράγματα δηλαδή.
-Πολύ τη λατρεύω τη χώρα σας ,είπε σοβαρά
-Μπά,πως αυτό;
-Εγκληματικότητα και διαφθορά με υψηλά στάνταρ και τώρα ετοιμάζεται να γίνη το μεγάλο μου τροπαιό μου και θα πλουτίσω την πινακοθήκη μου με πολούς απο τους πολιτικούς σας.
-Και που στηρίζεις αυτές τις φρούδες ελπίδες;
-Δεν έχεται ηγέτες ρε, ηγέτες που να κερδίζουν με το σπαθί τους τη θέση τους ,εγώ τους διορίζω.
-Κι εγώ που νόμιζα πως τους διορίζει η ΗΠΑ.
-Τι λες ρε κι αυτούς ποιός τους διορίζει, ο λαός, τότε γιατί βγαίνουν καθήκια κι ανίκανοι, υπάλληλοι είναι σου μοιάζουν για ηγέτες αυτοί οι κοινότοποι τύποι, ο καιρός των σπουδαίων αντρών που είχαν τα κότσια να σταθούν απεναντί μου πέρασε.
Ηρθε η ώρα μου να γελάσω
-Εσυ ρε δε μπορείς να νικήσεις ανθρωπάκια σαν κι εμένα και καυχέσαι πως έχεις όλο τον κόσμο στο χέρι;
-Κάτσε ρε πούστη να πεινάσεις, να μην έχεις δουλειά και τα λέμε. η μήπως έχεις την εντύπωση πως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα σας βγάλουν απο την πολλαπλή κρίση;ποιοί ρε αυτοί οι αντάρτες του ορνιθώνα; αν δεν τους έπαιρνα για υπαλλήλους θα'ταν άσημα ανθρωπάκια. Ερχονται που λες και μου ζητάν δουλειά και με λαδόνουν πάρε λένε τη σκέψη μας και κάνε μας αρχηγούς.
-Περίεργη αισθηση του χιούμορ έχεις.
-Το πιο ωραίο ξέρεις ποιό είναι ρε μαλάκα, τους δίνω κι ένα δώρο, σ'όλους το ίδιο βέβαια, είμαι δίκαιος εγώ.
-Αντε πέστο να τελειώνουμε.
-Το φόβο, ναι το φόβο μαζί με την εξουσία παίρνουν και το φόβο ξέρεις τι δημιουργικό πραγμα είναι ο φόβος της εξουσίας, φτιάχνει τη διαφθορά τους πολέμους και ότι θεωρείς κακό εσύ κι ομοιοί σου.
-Πολές φορές σε νικήσαμε μη το ξεχνάς αυτό.
-Με τη διαφορά οτι εσείς είστε θνητοί ενώ εγώ είμαι αθάνατο. Κι άρχισε πάλι να γελάει σηκώθηκε κι εξαφανίστηκε μέσα στο απαίσιο χαμογελό του. Σηκώθηκα κι άνοιξα τα παράθυρα να φύγη η μπόχα του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου