Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Ο πραγματικός ύμνος της ντροπής, μόνο εδώ

Μέσα στ'απρίλη τη ντροπή
το φαύλο βλέπει η νιότη
να μη γίνουν νοσταλγοί
εργάτης αγρότης φοιτητής
ούτε ένας στρατιώτης

Στ'αυτιά μας ακόμη αντηχεί
της ερπύστριας η ριπή
και φτάνει μέχρι τη ψυχή
της δημοκρατίας η ντροπή
για τον μαύρο απρίλη

Μεσ'τις καρδιές φτάνει ζεστή
τις ελπίδας η λιακάδα
κι έχουν στα στήθη χτιστεί
ψωμί παιδεία ελευθερία
και πανω απ'ολα δημοκρατία

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Οι μεταπατριωκράτρες

Ο παπα-δήμος κίνησε
ο παπα-δήμος πάει
στα συνετεράκια μύνησε
μέγα αγώνα ξεκινάει

Στή χώρα τη τρισμακάριστη
στη χώρα την ευτυχισμένη
μοίρα κακή κι αχάριστη
την έκαμε δυστυχισμένη

έπεσε βαριά μια καταχνιά
ήρθαν σκοτεινά τα βράδια
αόρατα τη δέσανε σχοινιά
παντού απόγνωσης σημάδια

εχθροί απο ξένα μέρη
κι άλλοι εκ των έσω
στην αγορά στήσαν λημέρι
πολεμούν μ'άτιμο μέσο

τι κι αν άντρες επιφανείς
χρόνια με πείρα στο κουρμπέτι
υποσχέθηκαν ίσα κι ευθύς
ουρί πιλάφια και σερμπέτι

ετσι τρείς μαζωχτήκαν
τάτσι μίτσι κότσι,επισήμως
στην αξιωσύνη σα μετρηθήκαν
άριστος βγήκε ο παπα-δήμος

και πήγαν αυτοί οι ψυχωμένοι
γόνυ θέσαν επί του δαπέδου
δείχνοντας μετανοιωμένοι
πώς ήταν του κάτω επιπέδου

σκήπτρα δώσαν στον παπα-δήμο
παρουσία του μεγάλου Καρόλου
να σώσει την εκκλησία το δήμο
το καλό να δει του συνόλου

χρόνια αγνός τεχνοκράτης
με χωσιά διάβηκε την ΟΝΕ
τότε που ο μέγας μεταπράτης
κραύγαζε ω,ναι ω,ναι

σαρανταοκτώ πήρε παλληκάρια
των θώκων παλιούς λεβέντες
σκληροί όλοι σαν αγκωνάρια
σκληρές τους κι οι κουβέντες

πράσινοι βένετοι και μαύροι
πρώην αριστεροί και κομούνια
άλλοι νοσταλγοι άλλοι λαύροι
και κυράδες με ψηλά τακούνια

τακτική έχουν της καμένης γής
στην ανεργία να πέσουν οι εφεδρείες
ο λαός να κοιτά καταγής
δίχως παράπονα κι απεργίες

δεκαεπτά ήταν του νοέβρη
η παντογνώστρα ιστορία εφάνη
την ηγεσία θέλησε να έβρη
να καταθέτει το στεφάνι

δε θα βρείς εδώ τέτοιους
είπεν ο λαός μ'ένα στόμα
ίσως σε άλλες επέτειους
να υμνούν κάποιο πτώμα

στήσαν δικό τους μπαιράκι
σύρμα βάλαν στη βουλή
εικόνα την ύαινα το κοράκι
την αρπαγή την επιβουλή

βαθύ σκάβουν το αμπρί
δε τολμούν εφ'όπλου λόγχη
η δόξα τους θα'ναι λαμπρή
σε μιάν απόμερη κόγχη

βαριά την έπιασε η θλίψη
εγώ είπε έχω μόνο να γράψω
το κακό για να εκλίψη
δεν έχω δικαίωμα να κάψω

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Once upon a time in the west

Κάποτε εκει στο φαρ-ουέστ
απο τους κακούς δε μπέστ
ντάλτον τους είπαν και γκάγκστερ
διπλώματα είχαν και μάστερ

σερίφηδες γίναν στο γκριχελάντ
διαφέντευαν ολη τη λάντ
κι αμα βλέπανε τους ρέμπελς
γλώσσα βγάζαν σα γκέμπελς

ευνοούσανε τους ράντσερς
με τα υποβρύχια και τα πάντσερς
που δε δίνανε τρακτόρια
κι οφειλές απ τα κρεμαντόρια

στο μυαλό ήταν τζίνια
μα στο πόκερ είχαν γκίνια
και σα ρίξανε δε ντάϊς
δε τους βγήκαν σνέϊκ-άϊς

κι ήρθε το μοιραίο εντ
τράκα κάνανε για κανά σέντ
οι ράντσερς τους είπαν νάϊν
να καθαρίσουν πριν το σαν-σάϊν

χάου γουϊλ πέϊ νάου
δε μας απέμεινε ούτε κάου
θηλειά τους έγινε ο μπίλ
και βέτο είχαν για το ντίλ

κι ορίσαν τον λούκ παπαντίμος
και γκόου φάκ η εκκλησία ο δήμος
του ανέθεσαν το ντέρτι λάντρι
μπας και σωθεί το κάντρι

μα ξέχασαν πως είν' νοβέμπερ
του σεριφάτου κάθε μέμπερ
πως θα φύγουν στο μούν-λάιτ
δίχως να τιμηθούν στο φάιτ.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ραντεβού με το χτικιό

Πέμπτη απόγεμα, καθισμένος στον καναπέ άνοιξα την τηλεόραση για να ενημερωθώ για τα τεκταινόμενα, άνοιξα και την θέρμανση για να νοιώθω άνετα. Αντί για ζέστη όμως ένοιωσα ένα σύγκρυο μιαν ανατριχίλα,μάλλον άφησα ανοιχτό κάποιο παράθυρο σκέφτηκα. Γελάστηκα, καθώς γύρισα το κεφάλι μου το είδα καθισμένο στον καναπέ μου, άσχημο απαίσιο τρομακτικό. Ναι ήταν το χτικιό, είχε μπει πια στο σπίτι μου ακάλεστο, ευτυχώς ήμουν μόνος, φαντάζεσται τρείς γυναίκες με την παρουσία του;
Με κοίταξε μ'ενα σαρδόνιο χαμόγελο,χαμόγελο, τέλος πάντων.
-Γειά σου φρίξο, τι χαμπάρια;
-Εσύ μας έλειπες, ψέλλισα.Γιατί καταλαβαίνεται την τρομάρα μου.
Γύρισε και κοίταξε την τηλεόραση κι άρχισε να γελάει, τρανταζότανε ολόκληρο απο τα γέλια. Οταν λέμε γέλια φαντασθείτε ιαχές κατα την επέλαση ορδής βαρβάρων. Απο τα γέλια έπεσε στο χαλί κουνόντας χέρια και πόδια δείχνοντας ταυτόχρονα στην οθόνη, ενώ εγώ σκεφτόμουν το κατεστραμένο χαλί και τον καναπέ. Κάποτε σταμάτησε τα γέλια, κάθισε πάλι στον καναπέ σκουπίζοντας δάκρυα, σάλια μαι μύξες, κάτι αηδιαστικά πράγματα δηλαδή.
-Πολύ τη λατρεύω τη χώρα σας ,είπε σοβαρά
-Μπά,πως αυτό;
-Εγκληματικότητα και διαφθορά με υψηλά στάνταρ και τώρα ετοιμάζεται να γίνη το μεγάλο μου τροπαιό μου και θα πλουτίσω την πινακοθήκη μου με πολούς απο τους πολιτικούς σας.
-Και που στηρίζεις αυτές τις φρούδες ελπίδες;
-Δεν έχεται ηγέτες ρε, ηγέτες που να κερδίζουν με το σπαθί τους τη θέση τους ,εγώ τους διορίζω.
-Κι εγώ που νόμιζα πως τους διορίζει η ΗΠΑ.
-Τι λες ρε κι αυτούς ποιός τους διορίζει, ο λαός, τότε γιατί βγαίνουν καθήκια κι ανίκανοι, υπάλληλοι είναι σου μοιάζουν για ηγέτες αυτοί οι κοινότοποι τύποι, ο καιρός των σπουδαίων αντρών που είχαν τα κότσια να σταθούν απεναντί μου πέρασε.
Ηρθε η ώρα μου να γελάσω
-Εσυ ρε δε μπορείς να νικήσεις ανθρωπάκια σαν κι εμένα και καυχέσαι πως έχεις όλο τον κόσμο στο χέρι;
-Κάτσε ρε πούστη να πεινάσεις, να μην έχεις δουλειά και τα λέμε. η μήπως έχεις την εντύπωση πως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα σας βγάλουν απο την πολλαπλή κρίση;ποιοί ρε αυτοί οι αντάρτες του ορνιθώνα; αν δεν τους έπαιρνα για υπαλλήλους θα'ταν άσημα ανθρωπάκια. Ερχονται που λες και μου ζητάν δουλειά και με λαδόνουν πάρε λένε τη σκέψη μας και κάνε μας αρχηγούς.
-Περίεργη αισθηση του χιούμορ έχεις.
-Το πιο ωραίο ξέρεις ποιό είναι ρε μαλάκα, τους δίνω κι ένα δώρο, σ'όλους το ίδιο βέβαια, είμαι δίκαιος εγώ.
-Αντε πέστο να τελειώνουμε.
-Το φόβο, ναι το φόβο μαζί με την εξουσία παίρνουν και το φόβο ξέρεις τι δημιουργικό πραγμα είναι ο φόβος της εξουσίας, φτιάχνει τη διαφθορά τους πολέμους και ότι θεωρείς κακό εσύ κι ομοιοί σου.
-Πολές φορές σε νικήσαμε μη το ξεχνάς αυτό.
-Με τη διαφορά οτι εσείς είστε θνητοί ενώ εγώ είμαι αθάνατο. Κι άρχισε πάλι να γελάει σηκώθηκε κι εξαφανίστηκε μέσα στο απαίσιο χαμογελό του. Σηκώθηκα κι άνοιξα τα παράθυρα να φύγη η μπόχα του.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Προσωπικό ημερολόγιο

Πρωινό στου Μαξίμου

Η νύχτα έπεσε παγερή, η κυρά σερβίρε το δείπνο, στή μέση του τραπεζιού τοποθέτησε το μοναδικό αναμένο κηροπήγιο. Αναψα το τζάκι με δυό σπασμένες παλέτες που μαξεψα απο το δρόμο, ΄μάζεψα και μια παλιά πόρτα με λαδομπογιά αλλά την άφησα για τις πιο δύσκολες μέρες. Επλεινα τα χέρια μου και κάθησα απεαντί της,ρουφούσαμε σιωπηλοί τον μέλανα ζωμό, τη βγάλαμε δηλαδή σπαρτιάτικα. Κάτω απο το φώς του κεριού μελετούσα τις ρυτίδες και τη λάμψη των ματιών της, για εκατομυριοστή φορά με ρώτησε γιατί την κοιτάω, αφού ήξερε. Εξω ακούστηκε ενα μεταλικό τερέτισμα. Καλάσνικοφ παρατήρρησε, μάλλον τουκάρεφ απάντησα επιφυλακτικά, συμφώνησα όμως στα επαναλαμβανώμενα μπάμ, ήταν όντως απο μάγκνουμ. Υστερα ούρλιαξαν σειρήνες πολλές σειρήνες, όχι απο 'κείνες που ζουν στα βάθη της θάλασσας. Βγήκαμε στο μπαλκόνι, την έπιασα απο τους ώμους και χαζέψαμε τη σκηνή μαζί με τους γείτονες, κάποιοι κατέβηκαν κάτω, απαιτούσαν μια πιο άμεση ενημέρωση, εμείς νοιώθαμε πως παρακολουθούσαμε απόσπασμα απο ταινία προσεχώς . Ακούστηκαν σχόλια απο μπαλκόνι σε μπαλκόνι και είπαμε ευγενικά τις καληνύχτες μας. Η ώρα πέρασε έσβήσα το κερί και κοιμηθήκαμε αγκαλιά.
Το χάραμα με ξύπνησε το τρίξιμο απο το κάρο του δήμου. οι στοιχηματζήδες στήσανε καυγά για το φορτίο του, τόσοι απο νοθευμένη δόση, ποιός επεσε απο ποιό όροφο....δυσκολεύτηκα ν'αφήσω το μόνο ζεστό κομάτι του σπιτιού, έφτιαξα τσάι και την ξύπνησα μ'ενα φιλί, γιορτή σήμερα ευκαιρία για περίπατο στην παραλία, λιμάνι μέγαρο κι ύστερα μια μπουγάτσα στα δύο, στο μαγαζί του Μάξιμου, αυτή τη διαδικασία ονομάζουμε πρωινό στου μαξίμου.
Αντι για την παραλία βρεθήκαμε στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπου κι άλλοι συμπολίτες μας είχαν συναθροιστεί, έτσι χώρις κανένα σχέδιο. κάποτε ήρθαν και τα φανταράκια με τους αξιωματικούς μπροστά, εμείς δεν κουνήσαμε ρούπι, τα δε στρατευμένα νιάτα έδειξαν ηρωική αποφασιστικότητα να μή παρουσιάσουν όπλα στους επίσημους και στον πρόεδρο, ο οποίος την πούλεψε στο επόμενο δεκάλεπτο. Αργοτερα οι υγειώς σκεπτόμενοι μας κατηγόρησαν δι' αντεθνική δράση, οι γνωστοί εθνοεισπράκτορες...Τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις ο πρόεδρος του πασοκ της σοσιαλιστικής διεθνούς κι ένα σωρό βαρύγδουποι τίτλοι εγκαινιάζει το νεκροταφείο της πολιτικής που αντιπροσωπεύει, μπράβο πρόεδρε έκανες επιτέλους τη σωστή κίνηση, καλή επιτυχία, "σταυροί υπάρχουν "