Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Ιστορίες του στηθόδεσμου

Ωστε όλα όσα ζήσαμε δεν ήταν παρά ενα,ψέμμα, μια απάτη πέρα απο κάθε αμφιβολία, έτσι φτάσαμε στο αδιέξοδο με τον Πάγκαλο να θέτει το δίλλημα μνημόνιο η τανκς, ένα αδιέξοδο πνιγμένο στη διαφθορά και την αδιαφορία. Και το αύριο που έρχεται που μας οδηγεί και με ποιό τρόπο; Απ΄αυτά τα μαύρα κι αναπάντητα ερωτήματα πρόσπάθησαν να με βγάλουν ενας στηθόδεσμος κι ενα κυλοτάκι αφημενα είς ανάμνηση,'πάνω στο κρεβάτι. Και 'κεί 'πάνω με πήρε ο ύπνος κι ονειρεύτικα πώς εκείνα τα μικροσκοπικά πραμματάκια απέκτησαν φωνή κι άρχισαν να μου μιλάνε.Το λόγο πήρε με το έτσι θέλω ο στηθόδεσμος.
-Εμένα όπως γνωρίζεις η δουλειά μου είναι να συγκρατώ βάρος, άλλοτε μικρό κι άλλοτε μεγάλο, τώρα αν μιλήσουμε για βάρος αλα πάμελα άντερσον καταλαβαίνεις πως πρέπει να διαθέτω, γερές τιράντες. Μια άλλη δουλειά και μάλιστα σημαντική είναι ν'αποκαλύπτω η να συγκαλύπτω ανάλογα με την περίσταση, συγκαλυπτικός είναι ο ρόλος μου όταν η κυρία βρίσκεται σε μήτινγκ, ενώ όταν έρθει η στιγμή που θέλει να το παίξει η άτακτη καμαριέρα εγώ πρέπει να παίξω ενα ρόλο άκρως αποκαλυπτικό. Παρ'ολα αυτά δεν έχω τύχει την αναγνώριση που μου αξίζει. Ετσι βρέθηκα μια μέρα σ'ενα σκοτεινό συρτάρι να στριμόχνωμαι και ν'ακούω διαμαρτυρίες. Εσύ μας έλειπες τώρα, νέους, κάνε ποιό 'κεί έπιασες όλο το μέρος
-Τι είναι εδώ ρε παιδιά , ρώτησα απορρημένος
-Κ.Α.Π.Η. στηθόδεσμων.
-Στρατόπεδο ανεπιθύμητων.
-Θάλλαμος μελοθάνατων.
Κι άλλες τέτοιες απαντήσεις.
-Μα εγώ είμαι νέος διαμαρτυρήθηκα.
-Μωρε τι μας λές για κοίτα στον πάτο την ημερομηνία.
Ηταν ένα περιοδικό απλωμένο.
-Είναι πολύ παλιό,, ε καί;
-Απο τότε είμαστε μερικοί εδω μέσα και τότε είμασταν νέοι.
-Αχάριστο το γένος των γυναικών.
Από το βάθος ακούστηκαν φωνές διαμαρτυρίες.
-Ησυχία, θέλουμε να κοιμηθούμε.
-Ποιός διαμαρτύρεται;
-Μη δίνεις σημασία είναι κατι βρωμόκαλτσες λεσβίες και για να μη βρεθούν στα βρωμοπόδαρα των ανθρώπων κάνουν τις ψόφιες.
Ευτυχώς όμως είμαι φίρμα και η κυρία με κάλεσε ν'αναλάβω δράση προ των στηθών της. Είχε γνωρίσει έναν μαντράχαλο και τον παρέσυρε στον τρύγο. Ω ρε μανα μου σκέφτηκα οταν είδα τον τύπο θ'απολαύσω θέαμα, εμένα μου λές, ο μαντράχαλος άπλωσε τη χερούκλα του μ'άρπαξε με ξεκόλησε απο την κυρία και με πέταξε πίσω απο τον καναπέ. Καναπές στην κρεβατοκάμαρα, αν είναι δυνατόν. Γιατί ρε παιδιά, χάθηκε να με ακουμπίσει πάνω στον καναπέ ν' απολαύσω το θέαμα, ενω το άλλο μια ζωή αραχτό στα μαλακά και βλέπει και την παράσταση.
-Πριν προλάβω ν'αντιδράσω πήρε το λόγο η κυλότα.
-Μωρε τι μας λέει ο τύπος, για ρώτα κι εμένα τι τραβάω όλη μέρα στριμωγμένος εκεί κάτω εικοστέσερεις ώρες εφτα μέρες τη βδομάδα κάτω απο πίεση, χώρια οι οσμές που μαζεύω,χώρια οι δύσκολες μέρες και βάλε. κανονικά δικαιούμε βαρέα κι ανθυγιεινά . Ενώ ο άλλος και τα ρέπα του έχει και τις διακοπές του εγώ μόνο κάτι απαλγές δικαιούμε τις μέρες των διακοπών. Τις προάλλες τι έπαθα καθώς βρέθηκα στο καλάθι των άπλυτων. Να μια σωβράκα δίπλα πλατιά σαν οικόπεδο που το 'θελε η μονή βατοπεδίου με μια λιμνούλα στο κέντρο, αποξηραμένη βέβαια και να λείπει και το πουλάκι. Μ'είχε κολήσει και βρώμαγε κι απο 'πάνω.
-Καλέ κάνε πιο 'κει βρωμάς.
-Ετσι είμαστε εμείς τα σώβρακα βρωμάμε βαρβατίλα, αποκρίνεται ο γελοίος. Και δεν έφτανε αυτό βρεθήκαμε να παίρνουμε μαζί το μπάνιο και να χει κολήσει 'πάνω μου σα βδέλλα, να με τυλίγει απο 'δω να με τυλίγει απο 'κει έτοιμος να με ξεσκίσει που λένε οι ξεδιάντροποι. Ευτυχώς κράτησα χαρακτήρα κι απέφυγα την ταπείνωση. Αλλα δεν γλύτωσα απο δαύτονε καθώς βγήκαμε στο μπαλκόνι εγώ πιάστηκα με δυό της φάρας μου 'πάνω σ'ενα ροζ μανταλάκι. Ενω ο τύπος τσούπ, ήρθε και στήθηκε μπροστά μας και μας γύρισε και τον κώλο του
-Εδω βρήκες να στήσεις τον πισινό σου του παραπονέθηκα.
-Αν δεν σας αρέσει ελάτε απο μπροστά να στήσω τον μπροστινό απάντησε γελώντας ο πρόστυχος. Και να'ναι στο απέναντι μπαλκόνι κάτι μποξεράκια όλο χάρη και χρώμα τα χρυσούλια μου και να σειώνται να λυγίζουν και να μου κάνουν νοήματα κι εμείς ν θέλουμε ν'ανταποκριθούμε αλλά με το οικόπεδο μπροστά πως να στείλουμε μύνημα.
Οσο για την παράσταση τι να σου πώ, στο ίδιο έργο θεατές,ωραίοι κι άσχημοι,νέοι και γέροι το ίδιο έργο παίζουνε κι εγώ κρυμένο στα σκηνικά ν'ακούω τον ίδιο πάντα διάλογο. Αχ, βάχ, τι σου κάνω μάνα μου,τώρα τώρα τώρα. Τι στο διάολο που τη βλέπουν την ταινία με κλειστή τηλεόραση. Είναι μια πολεμική ταινία την οποία έβαλε μια μέρα να δεί ο τύπος στην τηλεόραση κι ήρθε και η κυρία με το μίνι απλώθηκε με τα πόδια ανοιχτά δίπλα του κι άρχισε η προβολή, αλλα όσο είδαν αυτοί το (τόρα τόρα τόρα) τόσο το είδα κι εγώ, άπλωνε ο τύπος τη χερούκλα του και με περιτριγύριζε ,να απο έξω η χερούκλα του να απο μέσα, σα να πας δηλαδή σινεμα και ο μπροστινός σου όλη την ώρα κουνιέται,ταινία θα δεις η το σβέρκο του. Πάντως το φχαριστήθηκαν διότι ο κύριος ρώτησε τώρα η κυρία απάντησε τώρα και ξανάπαιξαν το ίδιο έργο έκείνο το παλιό και σχεδόν πάντα το φχαριστιούνται, μυστήριοι που είστε εσείς οι άνθρωποι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου