Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Ιστορίες του στηθόδεσμου

Ωστε όλα όσα ζήσαμε δεν ήταν παρά ενα,ψέμμα, μια απάτη πέρα απο κάθε αμφιβολία, έτσι φτάσαμε στο αδιέξοδο με τον Πάγκαλο να θέτει το δίλλημα μνημόνιο η τανκς, ένα αδιέξοδο πνιγμένο στη διαφθορά και την αδιαφορία. Και το αύριο που έρχεται που μας οδηγεί και με ποιό τρόπο; Απ΄αυτά τα μαύρα κι αναπάντητα ερωτήματα πρόσπάθησαν να με βγάλουν ενας στηθόδεσμος κι ενα κυλοτάκι αφημενα είς ανάμνηση,'πάνω στο κρεβάτι. Και 'κεί 'πάνω με πήρε ο ύπνος κι ονειρεύτικα πώς εκείνα τα μικροσκοπικά πραμματάκια απέκτησαν φωνή κι άρχισαν να μου μιλάνε.Το λόγο πήρε με το έτσι θέλω ο στηθόδεσμος.
-Εμένα όπως γνωρίζεις η δουλειά μου είναι να συγκρατώ βάρος, άλλοτε μικρό κι άλλοτε μεγάλο, τώρα αν μιλήσουμε για βάρος αλα πάμελα άντερσον καταλαβαίνεις πως πρέπει να διαθέτω, γερές τιράντες. Μια άλλη δουλειά και μάλιστα σημαντική είναι ν'αποκαλύπτω η να συγκαλύπτω ανάλογα με την περίσταση, συγκαλυπτικός είναι ο ρόλος μου όταν η κυρία βρίσκεται σε μήτινγκ, ενώ όταν έρθει η στιγμή που θέλει να το παίξει η άτακτη καμαριέρα εγώ πρέπει να παίξω ενα ρόλο άκρως αποκαλυπτικό. Παρ'ολα αυτά δεν έχω τύχει την αναγνώριση που μου αξίζει. Ετσι βρέθηκα μια μέρα σ'ενα σκοτεινό συρτάρι να στριμόχνωμαι και ν'ακούω διαμαρτυρίες. Εσύ μας έλειπες τώρα, νέους, κάνε ποιό 'κεί έπιασες όλο το μέρος
-Τι είναι εδώ ρε παιδιά , ρώτησα απορρημένος
-Κ.Α.Π.Η. στηθόδεσμων.
-Στρατόπεδο ανεπιθύμητων.
-Θάλλαμος μελοθάνατων.
Κι άλλες τέτοιες απαντήσεις.
-Μα εγώ είμαι νέος διαμαρτυρήθηκα.
-Μωρε τι μας λές για κοίτα στον πάτο την ημερομηνία.
Ηταν ένα περιοδικό απλωμένο.
-Είναι πολύ παλιό,, ε καί;
-Απο τότε είμαστε μερικοί εδω μέσα και τότε είμασταν νέοι.
-Αχάριστο το γένος των γυναικών.
Από το βάθος ακούστηκαν φωνές διαμαρτυρίες.
-Ησυχία, θέλουμε να κοιμηθούμε.
-Ποιός διαμαρτύρεται;
-Μη δίνεις σημασία είναι κατι βρωμόκαλτσες λεσβίες και για να μη βρεθούν στα βρωμοπόδαρα των ανθρώπων κάνουν τις ψόφιες.
Ευτυχώς όμως είμαι φίρμα και η κυρία με κάλεσε ν'αναλάβω δράση προ των στηθών της. Είχε γνωρίσει έναν μαντράχαλο και τον παρέσυρε στον τρύγο. Ω ρε μανα μου σκέφτηκα οταν είδα τον τύπο θ'απολαύσω θέαμα, εμένα μου λές, ο μαντράχαλος άπλωσε τη χερούκλα του μ'άρπαξε με ξεκόλησε απο την κυρία και με πέταξε πίσω απο τον καναπέ. Καναπές στην κρεβατοκάμαρα, αν είναι δυνατόν. Γιατί ρε παιδιά, χάθηκε να με ακουμπίσει πάνω στον καναπέ ν' απολαύσω το θέαμα, ενω το άλλο μια ζωή αραχτό στα μαλακά και βλέπει και την παράσταση.
-Πριν προλάβω ν'αντιδράσω πήρε το λόγο η κυλότα.
-Μωρε τι μας λέει ο τύπος, για ρώτα κι εμένα τι τραβάω όλη μέρα στριμωγμένος εκεί κάτω εικοστέσερεις ώρες εφτα μέρες τη βδομάδα κάτω απο πίεση, χώρια οι οσμές που μαζεύω,χώρια οι δύσκολες μέρες και βάλε. κανονικά δικαιούμε βαρέα κι ανθυγιεινά . Ενώ ο άλλος και τα ρέπα του έχει και τις διακοπές του εγώ μόνο κάτι απαλγές δικαιούμε τις μέρες των διακοπών. Τις προάλλες τι έπαθα καθώς βρέθηκα στο καλάθι των άπλυτων. Να μια σωβράκα δίπλα πλατιά σαν οικόπεδο που το 'θελε η μονή βατοπεδίου με μια λιμνούλα στο κέντρο, αποξηραμένη βέβαια και να λείπει και το πουλάκι. Μ'είχε κολήσει και βρώμαγε κι απο 'πάνω.
-Καλέ κάνε πιο 'κει βρωμάς.
-Ετσι είμαστε εμείς τα σώβρακα βρωμάμε βαρβατίλα, αποκρίνεται ο γελοίος. Και δεν έφτανε αυτό βρεθήκαμε να παίρνουμε μαζί το μπάνιο και να χει κολήσει 'πάνω μου σα βδέλλα, να με τυλίγει απο 'δω να με τυλίγει απο 'κει έτοιμος να με ξεσκίσει που λένε οι ξεδιάντροποι. Ευτυχώς κράτησα χαρακτήρα κι απέφυγα την ταπείνωση. Αλλα δεν γλύτωσα απο δαύτονε καθώς βγήκαμε στο μπαλκόνι εγώ πιάστηκα με δυό της φάρας μου 'πάνω σ'ενα ροζ μανταλάκι. Ενω ο τύπος τσούπ, ήρθε και στήθηκε μπροστά μας και μας γύρισε και τον κώλο του
-Εδω βρήκες να στήσεις τον πισινό σου του παραπονέθηκα.
-Αν δεν σας αρέσει ελάτε απο μπροστά να στήσω τον μπροστινό απάντησε γελώντας ο πρόστυχος. Και να'ναι στο απέναντι μπαλκόνι κάτι μποξεράκια όλο χάρη και χρώμα τα χρυσούλια μου και να σειώνται να λυγίζουν και να μου κάνουν νοήματα κι εμείς ν θέλουμε ν'ανταποκριθούμε αλλά με το οικόπεδο μπροστά πως να στείλουμε μύνημα.
Οσο για την παράσταση τι να σου πώ, στο ίδιο έργο θεατές,ωραίοι κι άσχημοι,νέοι και γέροι το ίδιο έργο παίζουνε κι εγώ κρυμένο στα σκηνικά ν'ακούω τον ίδιο πάντα διάλογο. Αχ, βάχ, τι σου κάνω μάνα μου,τώρα τώρα τώρα. Τι στο διάολο που τη βλέπουν την ταινία με κλειστή τηλεόραση. Είναι μια πολεμική ταινία την οποία έβαλε μια μέρα να δεί ο τύπος στην τηλεόραση κι ήρθε και η κυρία με το μίνι απλώθηκε με τα πόδια ανοιχτά δίπλα του κι άρχισε η προβολή, αλλα όσο είδαν αυτοί το (τόρα τόρα τόρα) τόσο το είδα κι εγώ, άπλωνε ο τύπος τη χερούκλα του και με περιτριγύριζε ,να απο έξω η χερούκλα του να απο μέσα, σα να πας δηλαδή σινεμα και ο μπροστινός σου όλη την ώρα κουνιέται,ταινία θα δεις η το σβέρκο του. Πάντως το φχαριστήθηκαν διότι ο κύριος ρώτησε τώρα η κυρία απάντησε τώρα και ξανάπαιξαν το ίδιο έργο έκείνο το παλιό και σχεδόν πάντα το φχαριστιούνται, μυστήριοι που είστε εσείς οι άνθρωποι.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

George Papandro, ;όπως τον αποκαλούν οι έγχρωμοι φίλοι μας ,η ιστορία ενος ηγέτη.

Πριν απο κάμποσα χρόνια στη Παγκαλάδα (σας έχω μιλήσει και παλαιότερα) στη θαυμάσια αυτή χώρα ηταν η εποχή που δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.Ετσι πήρα κι έγώ τέσσερα κατα την επισκεψή μου διότι ήσαν Π.Ο.Π. τα λουκάνικα, τα σκυλιά ήταν ράτσας. Και βέβαια λεφτά υπήρχαν να φανε κι οι κότες και μερικές κάνανε καί χρυσά αυγά. Οι πάνκαλοι είχαν βρεί τις κότες που κάνανε χρσά αυγά, απο κει βγήκε και η σχετική παροιμία. Η χώρα όμως άρχισε να έχη προβλήματα. Οι νέοι λέγανε, γιατί να δουλέψω θα πάρω δυο κότες που κάνουν χρυσά αυγά και θα την περνάω ζωή και κότα. Η αστική τάξη πάλι χτύπαγε διακοπές και τις τέσσερεις εποχές του έτους. Ενώ οι κονομημένοι καλιτέχνες αναζητούσανε την πιότητα διασκεδάζοντας σε Μύκονο κι Αράχωβα.(οχι εδώ ερχόντουσα) Ενώ οι της κουλτούρας ήταν σε αέναη φιλοσοφική αναζήτηση. Μέχρι κι οι ιερωμένοι άρχισαν να χαλάνε μιας κιετοιμάζονταν να οσιοποιήσουν την χρυσογεννούσα όρνιθα. Στις δυνάμεις ασφαλείας, σκέτο μπάχαλο, λέγεται δε πως τα Μ.Α.Τ.οταν δε παίζανε ράγμπι με τα γκλόμπς ανοίγανε φύλλο για πίτα. Ασε δε οι βουλευτές αντι για νομοσχέδια το'χανε ρίξει στη λογοτεχνία και τις ρήσεις ιστορικών αντρών. Ακόμα κι οι συνδικάλιστες τα σκυλιά αυτά της εργατικότητας κάναν τις κότες για να διασκεδάσουν. Γι' αυτό συγκλήθηκε έκτακτη ολομέλεια της βουλής και ζητήθηκε απο το σώμα να υποβάλει τις προτάσεις του. Πέσανε πολές προτάσεις όπως να χαρίσουνε ολα τα χρυσά αυγά σε γείτονα χώρα φτωχή κι ατιμασμένη, η το άλλο να σφαγούν όλες οι κότες στην γιορτή του Τεό Παγκαλό και να τον ράνουν με χρυσά αυγά. Η πρόταση όμως που επικράτησε ήταν αυτή του ίδιου του έθνικού ήρωα του Τεό Παγκαλό ο οποίος πρότεινε την πτώχευση της χώρας, σε μια ομιλία όλο πάθος κατέθεσε πως για τη σωτηρία της χώρας να βρεί την όρεξη για δημιουργία και πρόοδο έπρεπε πρώτα να πτωχαίνει. Ναι αλλά ποιός θ'αναλάμβανε ένα τέτοιο έργο εφόσον οι παρόντες γνώριζαν μόνο πλουταίνουν μια χώρα; Ενας τρίτος, βέβαια ο νούς τους πήγε σε κάποιους οι οποίοι ήσαν απησχολημένοι με το να φτωχαίνουν τις δικές τους χώρες. Εχω τον άνθρωπο που μπορεί ν'αναλάβει το δύσκολο αυτό έργο διαβεβαίωσε ο επιφανής άνδρας. Βέαια η πρόταση δεν άρεσε ιδαίτερα αλά απο το ολότελα καλή κι παναγιώταινα.
Ετσι ανετέθει στον Τεό Παγκαλό η εθνικής σημασίας αποστολή. Ο Τεό βρήκε τον παλίο του φίλο George Papandro.
Και τον άρχισε στο μπλα μπλά. Χαραμίζεσαι φίλε μου σαν υπουργός, πρέπει ν'αποδείξεις την αξία σου, ν'αποδείξεις πως μπορείς να κάνεις πράγματα που άλλοι αδυνατούν. Και ποιά είναι αυτά ρώτησε ο George, Να κάνεις μια χώρα απο πλούσια φτωχή -Εγω ο γιός κι εγγονός σημαντικών πολιτικών να κάνει κάτι τέτοιο σε μια χώρα; -Σκέψου το θετικά επέμενε ο Τεό αν μπορείς να κάνεις μια πλούσια χώρα φτωχή, μπορείς κάνοντας τ'αντίθετα μπορείς απο φτωχή να την κάνεις πλούσια, είναι ένα στοίχημα που είσαι ο μόνος που μπορεί να το κερδίσει.
-Κι αν αποτύχουμε να παοτύχουμε τι γίνεται τότε;
-Για 'μένα δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να φέρω σε πέρας τέτοια ευθύνη για 'σένα είμαι απόλυτα σίγουρος πως είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.
-Και πως θα ονομάσουμε το σχέδιο;
-Ο πλούτος του Αριστοφάνη
-Ο ποίος ποιού;
-Ο πλούτος του Αριστοφάνη.
-Α! πατέρας και γιός, έστω και τι θα περιλαμβάνει το σχέδιο;
-Είναι απλό, θα πουλήσουμε σε μια αγαπημένη εταιρεία τη ΓΥ.ΠΕ.Χ.( οι γύπες πετούν χαμηλά) ολες τις κότες που παράγουν χρυσά αυγά, έτσι θα δημιουργήσουμε χρέη βουνά, άνεργους ποτάμια και διαφθορά κάμπο ολόκληρο.
-Και ο λαός αν ξεσηκωθεί σα θάλασσα πλατιά;
Ο Τεό τον κοίταξε απορρημένος, κάνε γούστο σκέφτηκε αλλά βρήκε την απάντηση.
-Μην ανυσηχείς είναι κάλμα, Ιόνιο, Αιγαίο δε γίνεται με τίποτα.Πότε λες ν'αρχίσουμε;
-Να πάμε στην πατρίδα να μαζέψουμε την παλιά ομάδα του μπαμπά και να κάνω λίγο ποδήλατο να δω και τη μαμά.
-Κι εγώ λέω να 'ρθω για λίγο να φάω κοκορέτσι με γιαούρτι να πω και καμμιά μαλακία με τους άσπονδους φίλους.
Οπερ κι εγένετο, το σχέδιο πέτυχε απόλυτα στην αποτυχία του, με μία και μόνο μία διαφορά. Εσείς που διαβάζεται αυτό το παραμύθι γνωρίζεται αυτή τη μικρή διαφορά.
Υ.Γ. πολύ μούχλα εντός, πολύ μια απο τα ίδια πέσανε και οι λογοτεχνικές κοτσάνες...Εξω όμως φυσάει άλλος αέρας, ο δρόμος όμως άνοιξε και τα σκυλιά δαρμένα.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Περιπατητή μονοπάτι δε θα δεις, το μονοπάτι το ανοίγεις προπροχωρόντας.

Αγανακτισμένοι στην πλατεία, μια πλατεία που απλώνεται σ'αλες πόλεις και κράτη.
Ησαν εκεί και οι αγανακτισμένοι κατ'αποκοπή (φασον)
Δεν έλειψαν βέβαια και οι εθισμένοι στην αγανάκτηση.
Απουσίαζαν βέβαια και οι αγανακτισμένοι ταγοί της Ε.Ε. οι οποίοι βλέπουν την τρύπα που άνοιξε ο Γίωργος στο καράβι της νεοφιλελεύθερης ευρώπης, να προσπαθεί να το κλείσει με hansaplast και βρίζουν αλα ελληνικά of the record.
Οι αγανακτισμένοι στο σύνταγμα δεν είναι μόνο για το μνημόνιο αλλά και με τα κόμματα που κάνανε τη βουλή μαγαζάκι και τον συνδικαλισμο ποδοσφαιρικό ντέρμπυ και πάει λέγοντας.
Αγανακτισμένοι και με τον πρόεδρο της δημοκρατίας,που δε λέει ν'αγανακτήσει και να επιστρέψει ανυπόγραφα τα παλιόχαρτα που του σερβίρουν.
Την παροιμία που λέει να προσέχεις που βάζεις την υπογραφή σου και το άλλο την έχεις κατα νού κύριε πρόεδρε,πρόσεχε γιατί η ιστορία δε θα σε δικαιώσει αυτόχρημα.
Αγανακτισμένοι στηνπλατεία με τους σοσιαλιστές που σαν τον άλλο σοσιαλιστή ξέρουν μόνο να πηδάνε και να γδέρνουν. εμας τους μαλάκες που τους εκλέξαμε.οχι όμως τους μεγάλους κώλους,εκεί αλάζουν στάση.
Παραιτήσεις δυό γιώργηδων κι ενός νέστωρα απο την κυβέρνηση. αργήσατε παιδιά,έπρεπε ν'αγανακτήσετε πριν δεκαετίες και μην επικαλεσθείτε την ανιδιοτέλεια ως ελαφρυντικό, δε στρέγουμε.
Αγανακτισμένος κι ο άλλος αρχηγός γιώργος, διότι δε θα μετάσχει σε κυβέρνηση, να τα σάλια για τουρλού-τουρλού κυβέρνηση και δεύτερον δε θα μπορέσει να διώξει τους μετανάστες. πρόεδρε οι δικοί ήρθαν πρόσφυγες το 1917.νταλκάδες είναι αυτοί. όπου γιώργος και μάλαμα έλεγε ενα παλιό τραγούδι.
Αγανακτισμένοι δημοσιογράφοι κατα τών αγανακτισμένων στις πλατείες,μασάει η κατσίκα ταραμά,ρε;
Αγανακτισμένος και ο αντρέας επειδή του πέταξαν πέτρα. αντρέα αν έβλεπες τη πέτρα θα διάβαζες τ'ονομα σου 'πάνω της, εξοστρακισμός ήταν όχι βιαιοπραγία,ξέρεις πόσες πέτρες σου αναλογούν;
Εγώ είμαι αγανακτισμένος και με τη μαρία, είναι της γενιάς μου της γενιάς του πολυτεχνείου. της μαρίας που απο σύμβολο της εξέγερσης μετατράπηκε σε βόλι που μου τρυπάει την καρδιά, αν σου πω τα συναισθήματα μου θα κλάψεις με μαύρο δάκρυ.
Αγανακτισμένος κι ο αντώνης με το γιώργο,πάνω που πήγαινε να γίνει η φτιάξει να γίνει κι αυτός σωτήρ της πατρίδος του την αμόλησε η σουπιά, καλά ρε συ γιώργο τι το θές το μελάνι ξέρεις να γράφεις στα ελληνικά; σίγα μη δω το διαγγελμά του θα ξεχάσω και τα λίγα γράμματα που γνωρίζω.
Αγανακτισμένοι και οι κατά μόνας αγανακτισμένοι κατα των αγανακτισμένων. πολύ θα γούσταραν η αγανάκτιση να μετατραπεί σε οργή. η πλατεία όμως απέδειξε πως έχει τους δικούς της κώδικες.
Ο θόδωρος ρε παιδιά δεν είπε τίποτα; έτσι για να γελάσουμε με την πίκρα μας. αλλά μιας και τον ανέφερα. δε μου λες θόδωρε γιώργο η όπως σε λένε,σου 'χει τύχει να βρεθείς στην ανεργεία και τα μόνα σου έσοδα να'ναι η δουλειά που έχασες; σου 'χει τύχει να μην έχεις τα ελάχιστα για να βάλης την κατσαρόλα να φάνε τα παιδία σου, σου 'χει τύχει να στέκεσαι μπρος στο δικαστή για μερικά χιλιάρικα; και βέβαι δε σου 'χει τύχει η επιθυμία ν'απλώσεις το χέρι σου, προς τα που θα βλέπει η παλάμη είναι ένα άλλο ζήτημα τώρα αν εσύ κυρία αλέκα που είδες την παλάμη μας μη μας πεις τη μοίρα μας δε ξέρεις να διαβάζεις την παλάμη. αντε και πολλά είπα. καληνύχτα

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Η κάθοδος των μυρίων, ο γιαουρτικός πόλεμος και η πολιορκία της δωδεκάτης μέρας

συγκέντρωση το σύνταγμα
ο λαός πήρε το πρόσταγμα
δεν έχει άλλη ελπίδα
κόκκαλο βρήκε η λεπίδα

κι ήρθαν άνεργοι κι απολυμένοι
χωρίς αποζημίωση διωγμένοι
η επιχείρηση δεν έχει μία
ουτε με δίκανο η πελατεία

κι ήσαν οι απασχολούμενοι
σε μηχανάκι εποχούμενοι
μ' άμοιβες με τεφτέρι
ένσημα το μαγαζί δεν ξέρει

κι ήσαν νέοι με πτυχία
και μέλλον στα καφενεία
καμιά δουλειά δε σνομπάρουν
αμα τη βρούν θα την πάρουν

κι ήσαν μαγαζάτορες
τους φάγαν οι αλιγάτορες
οι μεγάλες επιχειρήσεις
με νόμους κι εγκρίσεις

η γενιά με το πεντακοσάρι
κι αυτό αν το πάρει
η κυβέρνηση θα το κόψει
το κράτος λέει να προκόψει

οσοι παίρνουν συντάξεις
απο τις κάτω τάξεις
κομένα δώρα και εκάς
με περίθαλψη της συμφοράς

όσοι έχουν εργαστήρια
όρθιοι πριν τα ξυπνητήρια
τώρα με νερό και παξιμάδι
θα το κλείσουν το ρημάδι

κι ήρθαν πολοί με φίλους
άλλοι με τους σκύλους
οι μεγάλοι με τα παιδιά τους
κι οι νέοι με τη γιαγιά τους

κι ήσαν και τρακαδόροι
κλέφτες και μπουκαδόροι
τώρα πως να ρισκάρουν
τι να βρούν και τι να πάρουν

κι ήσαν και δυό βλαμένοι
αφελείς κι αλοπαρμένοι
που 'ρθαν να δουν κέφι
κι ορχήστρα με το ντέφι

κι είναι οι αγανακτισμένοι
μυριάδες μετρημένοι
σ'άλες πόλεις και πλατείες
σε πύργους και παραλίες

κι ήρθαν εμπρός στους πεσόντες
ολοι πινώντες και διψώντες
στο μεγάλο κάστρο αγνάντια
στους υπερασπιστές του ενάντια

κι έδειξαν μ'ανοιχτή παλάμη
τα χρόνια που πήγαν χαράμι
αποφασισμένοι καθώς ήσαν
τηνπολιορκία αρχίσαν

κι απο μέσα οι ορκισμένοι
κοίταζαν φουρκισμένοι
δικαιολογίες είχαν αράδα
πριν πάρουν τη κρυάδα

απο αγρότες καταγόμαστε
το λέμε και καυχόμαστε
του λαού γέννημα θράμμα
μα δεν ξέρουμε τι είν'το στρέμμα

κι άλλοι απο γονείς εργάτες
σκληρές κάναν πλάτες
με τις πολές ανέσεις
μεταξύ τους αλάζοντας θέσεις

κι άλλοι ένσημο δε κολήσαν
υπάλληλοι ποτέ δεν ήσαν
ιδρώτα είχαν και ζαλάδες
κάνοντας βαθιούς τεμενάδες

κι άλλοι ονόματος είναι γόνοι
για με μπάρμπα στην κορώνη
κι άλλοι με την πολύ την πείρα
της κοινωνίας είναι φύρα

κι όσοι έχουν τιμή
στη δύσκολη εκείνη στιγμή
ανήμποροι σιωπήσαν
κι επιοικώς την κοπανήσαν

τώρα σιωπούν μπρος στο πλήθος
δε τους επιτρέπει το ήθος
τη δημοκρατία στο δρόμο
την κοιτούν με τρόμο

κι αντίς να βγούν μπροστά
να κάνουν τα δέοντα τα σωστά
σωστά δεν το εκτιμήσαν
την αποστολή τους δεν τιμήσαν

φοβήθηκαν το γιούχα τη γιαούρτη
αθόρυβα τράβηξαν το σούρτη
κι απο το χαμηλό πορτί
πέρασν κιν αμόλησαν πορδή

κι αν έφαγαν πέτρα με γιαούρτη
κερασμένη η συνταγή ετούτη
τους αρέσει δε τους αρέσει
μεγάλο μας φόρεσαν φέσι

...συνεχίζετε... ελπίζω...