Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

σκόρπιες σκέψεις

η αφόρμή για αυτές τις σκέψεις μου δόθηκε ύστερα απο κάποιες συνεντεύξεις επωνύμων και σαχλωνύμων, απο απόψεις ανωνύμων και τον τρόπο που εκφράζονται
κάποιοι απο τους καλιτέχνες της σάτιρας.
περι σάτιρας και κωμωδίας έχω αναφερθεί και παλαιότερα εν ολίγοις.παρακολούθησα όμως συνεντύξεις επώνυμων οι οποίοι είπαν οτι η σάτιρα έχει πια ξεπέσει ως είδος. γενικά μου τη σπάει όταν η γνώμη του οποιουδήποτε πρέπει σώνει και καλά να είναι γενικευμένη, οχι φίλε οχι γενικά κι αόριστα οχι εξυπνάδες,αν έχεις στο μυαλό σου κάποιον συγκεκριμένο να μιλήσεις γι αυτόν, οχι όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν.
κοιτώντας την κωμωδία απο τον αριστοφάνη ως σήμερα βλέπουμε οτι γράφτηκαν απο την αιτία ενος δράματος,του πολέμου που δεν έλεγε να τελειώσει, την άνιση κατανομή του πλούτου, τη δικομανία κι άλλα τα οποία επεξεργάστηκε ο αριστοφάνης. για να μεταφερθούμε στις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου.πάντα κάποιο καθημερινό η μεγάλο δράμα φάνερωναν στη πλοκή τους. στην ταινία "υπαρχει και φιλότιμο" μια ταινία η οποία παραμένει επίκαιρη πενηντα χρόνια τα δράματα είναι πολλαπλά και σημερινά, απο την αδυναμία του πολιτικού να εκφράσει ενα στέρεο λόγο ,τα λαμόγια και τα ρουσφέτια και τις απελπιστικές καταστάσεις που βιώνει μια λαική οικογένεια.
κι έρχεται ο κατσουρίδης στην πτώση αυτού του είδους με την ταινία "τι έκανες στον πόλεμο θανάση" να κάνει το δράμα τραγωδία και να στηρίξει έκει την κωμωδία του. η σύγρουση των κωμικών καταστάσεων με τις τραγικές είναι αριστουργηματική βέγγος και παπαδόπουλος κινούνται με φυσικότητα αναμεσα στην τραγικότητα της κατοχής που τους περιβάλει και την αστείρευτη κωμική τους εκφραστικότητα, ο θάνατος τους περιβάλει απο παντου κι αυτοί ερωτευονται γίνονται φίλοι και μας χαρίζουν γέλιο με τον ανεξήγητο τρόπο του κωμικού. προχθές ο πανος ιατρίδης δημιούργησε μια γελοιογραφία (του τα 'πα και στη σελίδα του) με το τραγικό και το κωμικό να συγκρούονται "κατι που θεωρώ ως την ανώτερη έκφραση κωμικού η σάτιρας αν θέλεται¨σε μια μονοκοντυλιά.
το άλλο που μου τη σπαει είναι οτι μερικοί δεν μπορούν νε ξεχωρίσουν το κωμικό απο το γελοίο. οταν ο βασιλιάς είναι γυμνός και το εκφράσεις με το σκίτσο σου ε τότε είναι ειρωνεία, συγκεκριμένα στο σκίτσο του ανκύρ, οπου ο ξεπουλημένος εκπρόσωπος του σοσιαλισμού γίνεται ρεντίκολο κι ως άνδρας. αντίθετα γελοίο είναι όταν προσπαθούμε να ξεγυμνώσουμε τον γυμνό.
τρίτον,παρακολούθησα στα καλλίτερα του λαζόπουλου τη μονομαχία του με τον χάρρυ κλύνν σε μια παράσταση εκείνος κι εκείνος. ο χάρρυ κλύνν ντυμένος με το κοστούμι του εξαθλιωμένου αστού μίλησε με τη γλώσσα του ανθρώπου της λαικής αγοράς, χειμαρώδης στον αυτοσχεδιαστικό λόγο, κάλυψε τις πατάτες που έκανε κι έβρισε αξιωπρεπώς. ο λάκης ντυμένος σε αλήτη εκ πεποιθήσεως,ο σκούφος παραπέμπει μάλλον σε μηδενιστή δε μπόρεσε να μεθύσει και ύστέρησε ψάχνοντας εναγωνίως κάποια ατάκα .κανείς δε μπορεί να μιλήσει για όλα η τέχνη ναι μεν δεν έχει όρια έχει όμως ο καλιτέχνης και καλά θα κάνουν μερικοί να αναγνωρίσουν τα οριά τους.
υ.γ.αυτά είχα να πώ κι αν θέλει κανείς να γράψει επ'αυτών ευχαρίστως, αν πάλι θέλει να διαφωνίσει μαζί μου, πάλι ευχαρίστως, αν πάλι θέλει να με σερβίρει κάποιο σοροπιαστό, ατι ωραία τα λες και τέτοια, ας το αποφύγει, αμα θέλω σοροπιαστό πάω στο ζαχαροπλαστείο, καληνύχτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου