Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Δ.Ν.Τ.=δουνουτουτρουόλη, στα θεμέλια μιας χώρας.

Το εθνικό μας σπόρ ως γνωστόν είναι το τρίαθλον, ρουσφέτι, κομπίνα φοροδιαφυγή, όχι οτι άλλοι λαοί δεν ασχολούνται με το άθλημα,αμα δίνεις τα φώτα του πολιτισμού... και το άθλημα έγινε παγκόσμιο. το οποίον διεξάγεται παντού {κανόνες δεν υπάρχουν=όπως λέγει η σύγχρονη ελληνική καθομιλουμένη} ακόμα και στο μαγαζί της γειτονιάς όπου αριβάρει για αγορές ο σταλμένος απο κάποιο τμήμα του δημόσιου. Θέλω αυτά λέει.Ευχαρίστως απαντά εκείνος κάνουν τόσα. Αμε του απαντά ο του δημοσίου και αφού μαγγώνει και κάποια υπο μάλης για το σπίτι του κόψτε το τιμολόγιο και στείλτε τα εκεί, ορμηνεύει. Αν ο επιχειρηματίας αρχίσει τα μα μού, θα χάσει τον πελάτη. Σις πιο πάνω κατηγορίες παίζεται διαφορετικά. Για μια κατοστάρα σ' εκατομύρια απαιτούνται λεπτοι χειρισμοί απο επιστημονικό προσωπικό,όχι παίζουμε. Ετσι κερδισμένοι αμφότεροι οι αντίπαλοι στέλνουν το πλεόνασμα να γίνει καιμάκι στα νησιά καιμάν, στη χώρα των παχιών αγελάδων κι αλαχού. Μια παραλαγή του εν λόγω παιχνιδιού παίζεται ως εξής. Μια πολυεθνική συνήθως εταιρία πάει σε μια μικρότερη θα μου δώκεις τα προιόντα σου, το τιμολόγιο θα λέει τόσα αλά εσύ θα πάρεις τα συμφωνηθέντα. Διπλά βιβλία οι μεσαίοι, διπλά και οι μεγάλοι. Το διπλό βιβλίο είναι μπεστ σέλερ στη παγκοσμιοποιημένη φιλελευθεροποίηση. Ετσι ξυπνήσαμε ενα πρωί και αντιληφθήκαμε πως τα δανεικά που χρωστάγαμε εδω και δεκαπέντε αιώνες είναι ακουμπισμένα στις τράπεζες τις ελβετίας και των οφ-σορ τις στοές. Μέχρι και τα τιμημένα ράσα κάναν τάματα στους ενλόγω ναούς του χρήματος το μη θυσαυρίζεται επι γης του φτωχού ναζωραίου δεν ανέφερε τις τράπεζες. Αυτο λοιπόν το πλεόνασμα γίνεται επενδύσεις, αλίμονο. Πιάνει η εταιρεία ενα πολιτικό, συνήθως φαβορί λεει θα σου δώκω τα έξοδα σου για την εκλογή σου, στον φιλελευθερισμό όμως τίποτα δεν είναι τσάμπα, ο εκλεγείς θα δώκει κάποια νομοσχεδιάκια κάποιες τροπολογιούλες, ψιλά πράγματα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τους πάντες, αλοιώς θα 'χαμε βουλειάξει προ καιρού, είναι γνωστοί όσο κρατάνε γερά. Η χώρα όμως είναι χωμένη μέχρι τη μύτη και καλάει το δ.ν.τ. Ερχεται σούμπιτο το δ.ν.τ. και βάζει τη δουνουτουτρουόλη κι ανάβει το φυτίλι του μνημόνιου. Εχεται διορία μέχρι να καεί το φυτίλι και μετά σου λένε [υπάρχει εγκληματικότης] Και τρέχουν οι αρμόδιοι να προλάβουν τη διορία το μόνο που κατόρθωσαν είναι να γίνει πιο μακρύ το φυτίλι. Στα πανεπιστήμια βλέπεις άλλα μάθανε,δε ξέρουν απο πιάτσα γιατί αν είχανε δουλέψει κανα χρόνο στο μαγαζί της γειτονίας και κάνανε πιάτσα ομόνοια βάθη ας πούμε, είχανε βγάλει το μεγαλίτερο πανεπιστήμιο της ζωής, κατα το λαικό άσμα, δε θα λέγανε ούτε τις παρλαπίπες που λέν δημοσίως. Θες κύριε να γίνεις ηγέτης, ευχαρίστως κόλλα όμως μερικά ένσημα, φέρε αποδείξεις οτι κυκλοφόρησες στη πιάτσα ,οτι πλησίασες την πουτάνα του δρόμου, το πρεζόνι που τρυπιέται μερα μεσημέρι, μίλησες με τον κουκουλοφόρο να ρθεις στο αμήν να πείς και γαμώ τα πανεπιστημιά μου. Οχι μου βγήκες απο το τάφτ και τα φτύνεις με το που πιάνεις το θώκο. Η το γέιλ και τα κάνεις γυαλιά καρφιά. Τα πανεπιστήμια βέβαια είναι κατι απο χρειαζούμενα, άσχετα αν βγήκαν απο 'κει λαμλογια διεθνούς κύρους. Και το φυτίλι καίει...Τώρα θα μου πεις γιατί γράφω για πράγματα που τα ξέρουν και τα νήπια, ελα ντέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου