Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Παπουτσή απο τον τόπο σου κι ας είναι εκλεγμένος

Εμ, σαραντα χρόνια πασοκτζής, έχει φτιάξει αυτός..
Να σοβαρευτούμε όμως αυτή του η πρόταση με βρίσκει σύμφωνο, διότι 12,5 χιλιόμετρα τείχος είναι ένα έργο πνοής, κάτι σαν το πέταλο του μαλιακού να πούμε, δηλαδή ανάπτυξη. Γι αυτό καταθέτω μερικές προτάσεις. Ως άνθρωπος της τέχνης προτείνω ένα διαγωνισμό της ονομασίας του, πως λέμε τείχος των δακρύων, του αίσχους, της ντροπής, έτσι ώστε κι εμείς οι φτωχοί καλιτέχναι να 'χουμε την ευκαιρία ν'ανδειχτούμε και να βγάλουμε και κανα φράγκο. Δεύτερον να προκηρυχθεί αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για να είναι το τείχος μια ευκαιρία για καλιτεχνική δημιουργία και να πάψει ο πνευματικός κόσμος να λέει πως είναι ένα εξάμβλωμα όπως στην περίπτωση του μουσείου της ακρόπολης. Να γίνει βέβαια και ο απαραίτητος τζερτζελες με αποκαλυπτήρια και μουσικές, να καλέσουμε και τα τύμπανα απο απέναντι. Βέβαια ένας σταθμός διοδίων δε με βρίσκει και τόσο σύμφωνο, θα φέρει χρήμα όμως σε μια εποχή που το χρειαζώμαστε ολοταχώς. Τώρα βέβαια βγαίνουν κάποιοι και μιλάνε για κοινωνικές ευαισθησίες, εδώ παιδιά έχουμε κατεβάσει εσώρουχα και στήσαμε οπίσθια, τα σχόλια για τα ευαίσθητα σημεία μας θα κοιτάμε τώρα; Επίσης να δημιουργηθεί ένας πολυχώρος με θέατρο αίθουσα προβολής και βιβλιοθήκη, όπου θα παρακολουθούμε τις περιπέτειες των ανθρώπων που επιχειρούν να περάσουν απο την κόλαση των πατρίδων τους στο δικό μας επίγειο παράδεισο. Δηλαδή μιας και μεγαλουργούμε εμείς οι νεοέλληνες ας φτιάξουμε κάτι ανάλογο με αυτό των αρχαίων προγώνων μας.Βέβαια σε κάποιο σημείο να προβλεφθεί το στήσιμο ένος ηρώου αφιερωμένου σ'όσους φτιάχνουν σύνορα κι υψώνουν τείχη. Και μην ακούτε αυτά που λένε οι κουλτουριάρηδες, πως τα σύνορα φτιάχνουν τους εχθρούς, το συρματόπλεγμα τους ενόχους. Τώρα αν μου πει κάποιος πως αν ζούσε ο Διονύσιος Σολωμός θ' αυτοκτονούσε με πιστόλι στον κρόταφο δε θα τον πιστέψω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου