Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ ΧΤΙΚΙΟ

Το χτικιό ως γνωστόν είναι η λαική ονομασία της φυματίωσης,μιας αρώστειας που κατατρώει τα πνευμόνια. Αυτό το χτικιό τρώει το εσωτερικό είναι του ανθρώπου, την υποστασή του τη συνηδεισή του, αυτόπου απλά λέμε ψυχή.Αρκετοι φιλόσοφοι κι επιστήμονες έχουν μιλήσει για το χτικιό, του 'χουν δώσει διάφορα ονόματα κι το 'χουν αναλύσει με κάποιους όρους δυσνόητους για ανθρώπους που δεν έχουν ανώτερη μόρφωση. Εκείνοι που δεν το αναφέρουν είναι όσοι είναι προσκολημένοι σε κάποιον ισμό. Αυτοί συνήθως ενοούν πως το χτικιό όφείλεται στον αντίπαλο ισμό. Οι διαμάχες ανάμεσα στους ισμούς για το χτικιό είναι λίγο πολύ γνωστές. Εδώ θα πούμε μερικά πράγματα για τη δράση χωρίς οποιαδήποτε ανάλυση, αυτό είναι δουλειά άλλων.
Βέβαια το χτικιό δεν είναι κάτι νέο, σύγχρονο, είναι τόσο παλιό όσο και ο κόσμος. Απλά η δράση του είναι άλλοτε πιο έντονη κι άλλοτε διαφοροποιήται, μεταλλάσετε όπως κάθε ασθένεια. Και βέβαια έχει αντίδοτο κι εμβόλιο αλλά ζόρικο το εμβόλιο πολύ ζόρικο πράγμα.
Ας δούμε όμως κάτι απο τη δράση του, μιας κι είναι ένα ζήτημα που μας τρώει.
Πάει το χτικιό σε κάποιον και τον ρωτάει.
-Εσυ φίλε μου τι θέλεις απο τη ζωή σου.
-Θέλω αυτό εκείνο το άλλο...
-Εγώ του λέει το χτικιό, οτι θέλεις εδώ είμαι εγώ.
Αμα τσιμπήσει ο ενδιαφερόμενος συνεχίζει.
-Α, τίποτα το σπουδαίο, μιαν αξία σου το κομμάτι
-Μα να δώσω τις αξίες μου;
-Ναι αλλά θ' αποκτήσεις άλλες αφού μ' αυτές που 'χεις δεν παίρνεις αυτά που θές, άχρηστες σου είναι ασε να πάνε στα κομμάτια.
-Χέρι με χέρι συμφωνεί ό ενδιαφερόμενος.
-Αλίμονο, παιδιά είμαστε.
Υστερα πηγαινε στον άλλο μουστερή
-Ακου μεγάλε έχω κάποιους για 'σένα έτοιμους για δουλειά και χωρίς πολλά πολλά.
-Τι να τους κάνω,έχω κόσμο.
-Ναι κάτι μπελαλήδες, μ΄αυτούς θα γλητώσεις μπελάδες και θα 'χεις και κύρος κι επιροή.
-Εγγυημένα;
-Αφου ξέρεις εγω πουλάω άβουλο πράμα.
-Ναι κι εγώ δίνω αξίες, έτσι.
-Σιγά τις παλιατζούρες, μόνο για αντίκες τις παίρνω.
Ετσι έφτιαξε συρμαγιά, ύστερα πήρε υπαλλήλους και το 'ριξε στο χονδρεμπόριο. Και καθώς δίναμε αβέρτα τις αξίες μας μας απέμειναν οι απαξίες. Αλλά οι απαξίες είναι αδηφάγα θεριά, σαν το ναρκωτικό, θέλουν φαι πολύ φαι και πολύ τεμπελίκι. Και δώστε παίρναμε δανεικά να ταισουμε τις απαξίες μας. Καταναλώναμε περισσότερα απο οσα μπορούσαμε να παράγουμε, ζητούσαμε περισσότερα απο οσα μπορούσαμε να προσφέρουμε. Φτάσαμε να ζητάμε χωρίς να προσφέρουμε, οι περισσότεροι, γιατί πάντα είχαμε τα κορόιδα που και δούλευαν και πρόσφεραν. Η ζυγαριά όμως έγειρε προς τις απαξίες και το σύστημα φράκαρε.
-Τέρμα τα δίφραγκα μας διαμυνήουν χρωστάτε.
-Τι χρωστάμε ρε παιδιά;
-Τις απαξίες σας.
Ετσι είναι τις αξίες τις ξεπουλήσαμε και τις απαξίες τις χρωστάμε, ρε που καταντήσαμε.
-Και πέσαν οι φωστήρες για τις λύσεις καιαμα τις ακούσαμε μιας έπιασε πυρετός. Κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα να δώσουμε ότι τάλλιρο σεντούκιασαν οι έχοντες για να πάρουμε πίσω τις αξίες μας. Οι έχοντες με μια φωνή βροντοφώναξαν να πλερώσουν οι μή έχοντες, σύμφωνα με τις παραδόσεις της τελευταίας τριαντακονταπενταετίας. Να τα δώσουμε στο χτικιό πρότειναν οι ηθικολόγοι.
-Δε σφάξανε, ακούστηκε να λέει το χτικιό. Εσείς λέτε πως οι αξίες σας αξίζουν το χρυσάφι όλου του κόσμου και ζητάτε να δώσω αξίες τριών χιλιάδων ετών για κάποια κουρελοευρώ, δεν πάτε καλά.
-Καν'το για τα παιδιά μας παρακάλεσε.
-Τι λέτε μανταμ, συνέχισε, στα παιδιά σας να δώσετε αυτά που έχεται, τι με περάσατε κληροδοτικόν ίδρυμα της απόρου νεολαίας;
Ανάλγητο το χτικιό, μάζεψε απ' όλους και δε δίνει σε κανέναν. Μέχρι κι ο διάβολος το φοβήθηκε, τι είναι ρε σείς αυτό το χτικιό, εγώ αμα λάχη δίνω και μια αιωνειότης, αυτό τίποτα, ακόμη κι εγώ διστάζω να συνεργαστώ μαζί του.
Συνεχίζεται

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου