Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Το χτικιό και η ζήμενς

Ποιός ευθύνεται για το σκάνδαλο της ζήμενς, ποιός θα πλερώσει; Το ποιός θα πλερώσει το γνωρίζουμε όλοι, κανείς. Εκτος αν πέσει κανα θάμα να πούμε και σωθεί η χώρα. Για το ποιός ευθύνεται είναι γνωστό, ποιός άλλος απο το χτικιό. Αυτό έπεισε την επιτροπή να βγάλει το γνωστό πόρισμα. Τι λέτε ρε σεις, τους είπε, θα καταδικάσεται έλληνες πολιτικούς, τα δικά σας παιδιά, το αίμα σας,ανώτερους ανθρώπους που ορκίστηκαν να φυλάττουν Θερμοπύλες, Υστερα πήγε πάνω απ' τον ώμο του υπουργού δικαιοσύνης την ώρα που έγραφε το νομοσχέδιο περι ευθύνης υπουργών. Τι γράφεις εδω ρε, τρελάθηκες βάλε και μερικά παραθυράκια φεγγίτες, ασε ανοιχτή και την πίσω πόρτα. Και βγήκε η αριστερα, αυτό το νομοσχέδιο είναι να το φτύνης, είπε. Διοτι το χτικιό είναι παντού και κανείς δε το πήρε χαμπάρι. Ταμπουρωμένοι όλοι πίσω απο τον ισμό μας και ρίχνουμε στους άλους ισμούς. Κι η δημοκρατία στη μέση δέχεται καταιγισμούς, κουνώντας απελπισμένα λευκή σημαία. Και το χτικιό αραχτό στη γωνιά απολαμβάνει το θέαμα, βλέπεται πρέπει να διασκεδάσει κι αυτό. Εκανε τη σκηνοθεσία, σκηνογραφία το κάστ την παραγωγή, τα πάντα και τώρα απολαμβάνει τους κόπους του. Διότι εδώ είναι γκρεκία δεν είναι αγκλετέρα. Στην αγκλετέρα δεν ξέρουν απο τέχνη, αγνοούν το ( the greek job) Ανακάλυψαν βουλευτή που σούφρωσε ενάμιση ψωροχιλιάρικο και του ρίξαν ενάμιση χρόνο να προαυλίζεται με εκείνους του κοινού πονικού, ποιόν αυτόν του ανώτερου ποινικού. Δηλαδή για να μας βγεί ο λογαριασμός έχουμε για 100ε αρπάζεις ένα μήνα πίσω απο τα σίδερα. Δηλαδή ο Μαντελάρας πόσα δικαιούται, 250,000ε:100=2500 μήνες:12=208 και κάτι χρόνια. Ε καλά και ο Ντάλτον τόσο καταδικάστηκε. Αμ ο άλλος ο Τσουκαντάρας. Για να δούμε 1,000,000ε:100=10,000 μήνες:12=833 χρόνια, σύμφωνα με το σύστημα της αγκλετέρας έτσι; Βέβαια αυτός πάιρνει κι ελαφρυντικό διότι τα 'δωσε στο κόμμα,έκανε σα να λέμε αντίσταση κατα του χτικιού. Τώρα να υπολογίσουμε, πόσα ο δικομματισμός χρωστάει στη δημοκρατία. Μιλάμε για 57,000,000ε:100=570,000 μήνες:12=47,500 χρόνια το χρέος της στη δημοκρατία. Βέβαια αυτά είναι μόνο οι μίζες για τους αβανταδόρους. Ετσι και μάθουμε ποτέ πόσο περίπου ζημίωσε η χώρα απο μια μόνο εταιρία θα πρέπει να αυτοκτονήσουμε συνολικά, διότι τόσο κορόιδα πια, εκτός κξ αν μας παρηγορεί το παράδειγμα της Τυνησίας. Δηλαδή τόσα χρόνια δεν είναι καταδικασμένοι όλοι οι παράνομοι (τρόπος του λέγειν για την περίπτωση) που είναι φυλακισμένοι. Κι αμα δώσουν έστω και μια μέρα θα τρυπήσουμε όλοι τις μύτες μας. Διότι θα βγούν πάλι επιτροπάρες και θα αποδώσουν ενοχές λάιτ πολύ λάιτ με ενοχή 0,05% και πολύ βάζω. Τώρα αυτός ο απαίσιος θόρυβος που ακούτε δεν είναι άλλος απο το γέλιο του χτικιού, έτσι διασκεδάζει αυτό, το είπαμε.

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Παπουτσή απο τον τόπο σου κι ας είναι εκλεγμένος

Εμ, σαραντα χρόνια πασοκτζής, έχει φτιάξει αυτός..
Να σοβαρευτούμε όμως αυτή του η πρόταση με βρίσκει σύμφωνο, διότι 12,5 χιλιόμετρα τείχος είναι ένα έργο πνοής, κάτι σαν το πέταλο του μαλιακού να πούμε, δηλαδή ανάπτυξη. Γι αυτό καταθέτω μερικές προτάσεις. Ως άνθρωπος της τέχνης προτείνω ένα διαγωνισμό της ονομασίας του, πως λέμε τείχος των δακρύων, του αίσχους, της ντροπής, έτσι ώστε κι εμείς οι φτωχοί καλιτέχναι να 'χουμε την ευκαιρία ν'ανδειχτούμε και να βγάλουμε και κανα φράγκο. Δεύτερον να προκηρυχθεί αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για να είναι το τείχος μια ευκαιρία για καλιτεχνική δημιουργία και να πάψει ο πνευματικός κόσμος να λέει πως είναι ένα εξάμβλωμα όπως στην περίπτωση του μουσείου της ακρόπολης. Να γίνει βέβαια και ο απαραίτητος τζερτζελες με αποκαλυπτήρια και μουσικές, να καλέσουμε και τα τύμπανα απο απέναντι. Βέβαια ένας σταθμός διοδίων δε με βρίσκει και τόσο σύμφωνο, θα φέρει χρήμα όμως σε μια εποχή που το χρειαζώμαστε ολοταχώς. Τώρα βέβαια βγαίνουν κάποιοι και μιλάνε για κοινωνικές ευαισθησίες, εδώ παιδιά έχουμε κατεβάσει εσώρουχα και στήσαμε οπίσθια, τα σχόλια για τα ευαίσθητα σημεία μας θα κοιτάμε τώρα; Επίσης να δημιουργηθεί ένας πολυχώρος με θέατρο αίθουσα προβολής και βιβλιοθήκη, όπου θα παρακολουθούμε τις περιπέτειες των ανθρώπων που επιχειρούν να περάσουν απο την κόλαση των πατρίδων τους στο δικό μας επίγειο παράδεισο. Δηλαδή μιας και μεγαλουργούμε εμείς οι νεοέλληνες ας φτιάξουμε κάτι ανάλογο με αυτό των αρχαίων προγώνων μας.Βέβαια σε κάποιο σημείο να προβλεφθεί το στήσιμο ένος ηρώου αφιερωμένου σ'όσους φτιάχνουν σύνορα κι υψώνουν τείχη. Και μην ακούτε αυτά που λένε οι κουλτουριάρηδες, πως τα σύνορα φτιάχνουν τους εχθρούς, το συρματόπλεγμα τους ενόχους. Τώρα αν μου πει κάποιος πως αν ζούσε ο Διονύσιος Σολωμός θ' αυτοκτονούσε με πιστόλι στον κρόταφο δε θα τον πιστέψω.

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ ΧΤΙΚΙΟ

Το χτικιό ως γνωστόν είναι η λαική ονομασία της φυματίωσης,μιας αρώστειας που κατατρώει τα πνευμόνια. Αυτό το χτικιό τρώει το εσωτερικό είναι του ανθρώπου, την υποστασή του τη συνηδεισή του, αυτόπου απλά λέμε ψυχή.Αρκετοι φιλόσοφοι κι επιστήμονες έχουν μιλήσει για το χτικιό, του 'χουν δώσει διάφορα ονόματα κι το 'χουν αναλύσει με κάποιους όρους δυσνόητους για ανθρώπους που δεν έχουν ανώτερη μόρφωση. Εκείνοι που δεν το αναφέρουν είναι όσοι είναι προσκολημένοι σε κάποιον ισμό. Αυτοί συνήθως ενοούν πως το χτικιό όφείλεται στον αντίπαλο ισμό. Οι διαμάχες ανάμεσα στους ισμούς για το χτικιό είναι λίγο πολύ γνωστές. Εδώ θα πούμε μερικά πράγματα για τη δράση χωρίς οποιαδήποτε ανάλυση, αυτό είναι δουλειά άλλων.
Βέβαια το χτικιό δεν είναι κάτι νέο, σύγχρονο, είναι τόσο παλιό όσο και ο κόσμος. Απλά η δράση του είναι άλλοτε πιο έντονη κι άλλοτε διαφοροποιήται, μεταλλάσετε όπως κάθε ασθένεια. Και βέβαια έχει αντίδοτο κι εμβόλιο αλλά ζόρικο το εμβόλιο πολύ ζόρικο πράγμα.
Ας δούμε όμως κάτι απο τη δράση του, μιας κι είναι ένα ζήτημα που μας τρώει.
Πάει το χτικιό σε κάποιον και τον ρωτάει.
-Εσυ φίλε μου τι θέλεις απο τη ζωή σου.
-Θέλω αυτό εκείνο το άλλο...
-Εγώ του λέει το χτικιό, οτι θέλεις εδώ είμαι εγώ.
Αμα τσιμπήσει ο ενδιαφερόμενος συνεχίζει.
-Α, τίποτα το σπουδαίο, μιαν αξία σου το κομμάτι
-Μα να δώσω τις αξίες μου;
-Ναι αλλά θ' αποκτήσεις άλλες αφού μ' αυτές που 'χεις δεν παίρνεις αυτά που θές, άχρηστες σου είναι ασε να πάνε στα κομμάτια.
-Χέρι με χέρι συμφωνεί ό ενδιαφερόμενος.
-Αλίμονο, παιδιά είμαστε.
Υστερα πηγαινε στον άλλο μουστερή
-Ακου μεγάλε έχω κάποιους για 'σένα έτοιμους για δουλειά και χωρίς πολλά πολλά.
-Τι να τους κάνω,έχω κόσμο.
-Ναι κάτι μπελαλήδες, μ΄αυτούς θα γλητώσεις μπελάδες και θα 'χεις και κύρος κι επιροή.
-Εγγυημένα;
-Αφου ξέρεις εγω πουλάω άβουλο πράμα.
-Ναι κι εγώ δίνω αξίες, έτσι.
-Σιγά τις παλιατζούρες, μόνο για αντίκες τις παίρνω.
Ετσι έφτιαξε συρμαγιά, ύστερα πήρε υπαλλήλους και το 'ριξε στο χονδρεμπόριο. Και καθώς δίναμε αβέρτα τις αξίες μας μας απέμειναν οι απαξίες. Αλλά οι απαξίες είναι αδηφάγα θεριά, σαν το ναρκωτικό, θέλουν φαι πολύ φαι και πολύ τεμπελίκι. Και δώστε παίρναμε δανεικά να ταισουμε τις απαξίες μας. Καταναλώναμε περισσότερα απο οσα μπορούσαμε να παράγουμε, ζητούσαμε περισσότερα απο οσα μπορούσαμε να προσφέρουμε. Φτάσαμε να ζητάμε χωρίς να προσφέρουμε, οι περισσότεροι, γιατί πάντα είχαμε τα κορόιδα που και δούλευαν και πρόσφεραν. Η ζυγαριά όμως έγειρε προς τις απαξίες και το σύστημα φράκαρε.
-Τέρμα τα δίφραγκα μας διαμυνήουν χρωστάτε.
-Τι χρωστάμε ρε παιδιά;
-Τις απαξίες σας.
Ετσι είναι τις αξίες τις ξεπουλήσαμε και τις απαξίες τις χρωστάμε, ρε που καταντήσαμε.
-Και πέσαν οι φωστήρες για τις λύσεις καιαμα τις ακούσαμε μιας έπιασε πυρετός. Κάποιοι είχαν την φαεινή ιδέα να δώσουμε ότι τάλλιρο σεντούκιασαν οι έχοντες για να πάρουμε πίσω τις αξίες μας. Οι έχοντες με μια φωνή βροντοφώναξαν να πλερώσουν οι μή έχοντες, σύμφωνα με τις παραδόσεις της τελευταίας τριαντακονταπενταετίας. Να τα δώσουμε στο χτικιό πρότειναν οι ηθικολόγοι.
-Δε σφάξανε, ακούστηκε να λέει το χτικιό. Εσείς λέτε πως οι αξίες σας αξίζουν το χρυσάφι όλου του κόσμου και ζητάτε να δώσω αξίες τριών χιλιάδων ετών για κάποια κουρελοευρώ, δεν πάτε καλά.
-Καν'το για τα παιδιά μας παρακάλεσε.
-Τι λέτε μανταμ, συνέχισε, στα παιδιά σας να δώσετε αυτά που έχεται, τι με περάσατε κληροδοτικόν ίδρυμα της απόρου νεολαίας;
Ανάλγητο το χτικιό, μάζεψε απ' όλους και δε δίνει σε κανέναν. Μέχρι κι ο διάβολος το φοβήθηκε, τι είναι ρε σείς αυτό το χτικιό, εγώ αμα λάχη δίνω και μια αιωνειότης, αυτό τίποτα, ακόμη κι εγώ διστάζω να συνεργαστώ μαζί του.
Συνεχίζεται